กว่าจะรู้ใจกันมันก็นานแสนนาน

มีคำกล่าวว่า “หนทางพิสูจน์ม้า  กาลเวลาพิสูจน์คน”  การที่จะรู้จักเข้าใจใครสักคนหนึ่ง  เป็นเรื่องที่ต้องใช้เวลา  เพราะจิตมนุษย์ยากแท้หยั่งถึง  มีความลึกลับเป็นปริศนาซุกว่อนอยู่มากมาย  ทำให้บางทีแม้แต่ตนเองก็ยังไม่เข้าใจกระจ่างในตัวเองสักเท่าไหร่  ดังนั้นการทำความรู้จักผู้อื่นจึงจำเป็นต้องอาศัยเวลา และยังต้องมีเหตุการณ์ที่เหมาะสมเป็นเครื่องพิสูจน์อีกด้วย  ซึ่งในพระพุทธศาสนา ได้สอนวิธีดูคนไว้ใน สัตตชฎิลสูตร  ดังนี้

๑) ศีลพึงรู้ได้ด้วยการอยู่ร่วมกัน  ศีลนั้นจะพึงรู้ได้ด้วยกาลเล็กน้อย  ผู้ใส่ใจจึงจะรู้ได้  ผู้ไม่ใส่ใจรู้ไม่ได้  ผู้มีปัญญาจึงจะรู้ได้  ผู้ไม่มีปัญญารู้ไม่ได้

 ๒) ความสะอาดจะพึงรู้ได้ด้วยการงาน

๓) กำลังใจจะพึงรู้ได้ในคราวมีอันตราย

๔) ปัญญาจะพึงรู้ได้ด้วยการสนทนา

การดูคนออกแม้จะเป็นสิ่งที่ยากต้องอาศัยความช่างสังเกต  และการฝึกฝนเป็นเวลานาน

แต่ก็มีวิธีลัด  คือ ดูตนเองให้ออกเสียก่อน  โดยการฝึกเอาใจเขามาใส่ใจเรา เช่น เราไม่ชอบอะไรคนอื่นก็ไม่ชอบสิ่งนั้นเหมือนกัน เมื่อเรารู้จักรู้เท่าทันจิตใจตนเองได้ ก็จะสามารถ “ทันโลก  ทันคน”  ได้ไม่ยาก

Read More

เรามาช่วยกันสืบสานวัฒนธรรมไทย ให้คงอยู่คู่แผ่นดินนี้ตราบนานเท่านาน

เรามาช่วยกันสืบสานวัฒนธรรมไทย ให้คงอยู่คู่แผ่นดินนี้ตราบนานเท่านาน

มีคนเคยกล่าวไว้ว่า…

วัฒนธรรมมีส่วนช่วยสร้างชาติ            พัฒนาราษฎร์เรื่องธรรมลํ้าค่าผล

วัฒนธรรมนำไทยไม่อับจน                  ค่ามากล้นดลไทยให้เจริญ

ในปัจจุบันการส่งข้อมูลข่าวสารสะดวกรวดเร็วมาก เพราะว่ามี social media เป็นสื่อกลางในการส่งสาร แต่ว่าจะมีสักกี่คนที่ใช้ข้อดีตรงจุดนี้ในการประชาสัมพันธ์ ข้อมูลข่าวสารหรือกิจกรรมที่เป็นการสืบสานวัฒนธรรมไทยของเราบ้าง

ในช่วงวันออกพรรษา (ปีนี้ตรงกับวันที่ ๒๗ ตุลาคม) ของแต่ละจังหวัด แต่ละท้องที่ก็จัดงานเพื่อให้สอดคล้องกับวัฒนธรรมและขนบธรรมเนียมท้องถิ่นนั้น ๆ ซึ่งประเพณีที่สำคัญและมักจัดกันทุก ๆ จังหวัดในเทศกาลงานออกพรรษานี้ก็คือ ประเพณีตักบาตรเทโวโรหนะ

คำว่า "เทโวโรหณะ" แปลว่า การหยั่งลงจากเทวโลก คือ วันที่สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าเสด็จลงจากเทวโลก หลังจากที่ไปจำพรรษาบนสวรรค์ชั้นดาวดึงส์เพื่อแสดงธรรมโปรดพุทธมารดา

ครั้นออกพรรษาแล้วได้เสด็จลงจากเทวโลกกลับมายังโลกมนุษย์ ณ ประตูเมืองสังกัสสนคร    ในวันขึ้น ๑๕ ค่ำ เดือน ๑๑

ในวันที่พระพุทธองค์เสด็จลงมานั้น ทรงเปล่งฉัพพรรณรังสีสว่างไสวเรืองรองไปทั่ว 

และด้วยพุทธานุภาพของพระพุทธองค์ทำให้ชาวสวรรค์ มนุษย์ สัตว์นรก ได้เห็นกันหมดด้วยตาเนื้อ

เมื่อได้เห็นความอัศจรรย์นั้นต่างเกิดมหาปีติ พากันตั้งความปรารถนาที่จะเป็น

พระสัมมาสัมพุทธเจ้าในอนาคตกาลภายภาคเบื้องหน้ากันอย่างมากมาย แม้แต่มดซึ่งเป็นสัตว์เดียรัจฉานยังมีความรู้สึกนึกคิดปรารถนาที่จะเป็นพระพุทธเจ้าด้วย เหล่าพญานาคที่ได้เห็นความอัศจรรย์นี้เพื่อเป็นการระลึกนึกความยิ่งใหญ่ของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ต่างพากันออกมาพ่นดวงไฟเพื่อถวายเป็นพุทธบูชา (ปัจจุบันก็ยังมีอยู่) ส่วนประชาชนที่มารอรับ ก็พร้อมใจกันทำบุญตักบาตรเป็นจำนวนมากสุดจะประมาณ   เนื่องจากมีคนมากเข้าไปใส่บาตรไม่ได้ จึงตั้งใจอธิษฐานแล้วโยนลงบาตร ด้วยเหตุนี้เองจึงได้ชื่อว่า "ตักบาตรเทโวโรหณะ "

เราชาวพุทธเมื่อถึงวันเทโวโรหณะ นิยมไปทำบุญตักบาตรที่วัดใกล้บ้าน โดยทั่วไปมีขนบธรรมเนียมปฏิบัติตนดังนี้

๑. เตรียมอาหารในตอนเช้า อาหารที่เตรียมเพื่อตักบาตรเป็นพิเศษในวันนี้ คือ ข้าวต้มมัด และข้าวต้มลูกโยน วัดบางวัดอาจจะจำลองสถานการณ์วันที่ พระพุทธเจ้าเสด็จลงจากเทวโลกชั้นดาวดึงส์ คือ ประชาชนจะนั่งหรือยืนสองฝั่งทางลงจากอุโบสถ หรือศาลา ให้พระสงฆ์เดินเข้าแถวเรียงลำดับรับบาตรตรงกลาง โดยมีมัคนายก เดินอัญเชิญพระพุทธรูปนำหน้าแถวพระสงฆ์

 ๒. หลักจากตักบาตรแล้ว มีการอาราธนาศีล สมาทานศีล และรักษาศีล

 ๓. ฟังธรรมและทำสมาธิตามโอกาส เพื่อทำให้จิตใจบริสุทธิ์ผ่องใส

 ๔. แผ่เมตตา และกรวดน้ำอุทิศส่วนกุศลให้กับญาติ ผู้ล่วงลับและสรรพสัตว์ทั้งหลาย

ส่วนวัดที่มีการจัดกิจกรรมพิเศษเพื่อสืบสานวัฒนธรรมการตักบาตรเทโวโรหณะ ได้แก่

Read More

ว่าด้วยการให้ทานโดยเคารพ

บุคคลผู้ให้สิ่งของที่ประณีตหรือไม่ก็ตาม ให้สิ่งของที่มีมูลค้ามากหรือน้อยก็ตาม

หากให้โดยไม่เคารพในทาน ไม่ทำความนอบน้อมในทาน ไม่ได้ให้ด้วยมือของตนเอง 

ให้ของที่เหลือเดน ให้ทานโดยไม่เชื่อเรื่องกรรมและผลของกรรม (คือให้ไปอย่างนั้นเองแต่ก็ไม่ได้เชื่อว่าจะมีผลอะไรต่อไป) 

ทานที่ให้นี้จะส่งผลให้เขา

...เมื่อไปเกิดในที่ใดก็ตาม แม้มีทรัพย์มาก 

จิตของผู้นั้นย่อมไม่ยินดีที่จะทานอาหารอย่างดีจะรับประทานแต่ของเก่า  ค้างคืน

แม้มีทรัพย์มาก ย่อมไม่ยินดีที่จะใช้ผ้าเนื้อดี   ชอบแต่ผ้าเนื้อหยาบ

แม้มีทรัพย์มาก  ย่อมไม่ยินดีที่จะใช้พาหนะดี ๆ ชอบแต่ของเก่า ๆ แม้มีทรัพย์มาก 

ย่อมไม่ยินดีที่จะทรัพย์นั้นมาบำรุงบำเรอด้วยสิ่งที่ตนปรารถนา 

แม้บริวารของผู้ให้ทาน คือ บุตร  ภรรยา  ทาส  คนรับใช้  เป็นต้น    ก็ไม่เชื่อฟัง

เหล่านี้เป็นผลแห่งกรรมที่ทำทานโดยไม่เคารพ  ไม่ตระหนักเห็นคุณค่าในการทำทาน 

ส่วนบุคคลผู้ให้ทานที่ประณีตหรือไม่ก็ตาม  ถ้าให้ทานโดยเคารพ  ทำความนอบน้อมในทาน  ให้ทานด้วยมือของตนเอง   ให้ของที่ไม่เหลือเดน 

และให้ทานโดยเชื่อกรรมและผลของกรรม  ทานนั้นจะส่งผลให้เขา...

เมื่อไปเกิดที่ใดก็ตาม  จิตของเขาย่อมน้อมไปเพื่อรับประทานอาหารอย่างดี ย่อมยินดีในการใช้ผ้าเนื้อดี   ย่อมยินดีในการใช้ยานพาหนะดี ๆ  

จิตของเขาย่อมยินดีในการบำรุงบำเรอด้วยสิ่งที่น่าปรารถนา 

แม้บริวารของผู้ให้ทาน คือ บุตร ภรรยา  ทาส  คนรับใช้   เป็นต้น  ย่อมเชื่อฟัง 

ข้อนี้ก็เป็นผลแห่งกรรมที่ทำทานโดยเคารพ

Read More

ความเคารพในธรรมของพระพุทธองค์

ในสมัยพุทธกาล ครั้งหนึ่ง พระพุทธองค์เสด็จไปที่โรงฉันทรงเห็นพระนันทะกำลังแสดงธรรมอยู่ 

จึงไม่เข้าไปข้างใน ทรงยืนฟังธรรมกถาอยู่ภายนอกโรงฉันนั้นตลอด ๓ ยาม (ตลอดทั้งคืน)

เมื่อพระนันทะแสดงธรรมจบ พระองค์ทรงประทานสาธุการแล้วเสด็จเข้าไปข้างใน

ฝ่ายพระนันทะเมื่อได้ทราบว่าพระพุทธองค์เสด็จมา ก็รีบออกไปรับพร้อมกับถวายบังคม แล้วทูลถามว่า พระองค์เสด็จมาตั้งแต่เมื่อไร 

พระองค์ตรัสตอบว่า มาตั้งแต่เธอเริ่มแสดงธรรม แล้วตรัสต่อไปว่า

ถ้าเธอสามารถแสดงธรรมอยู่ได้ตลอดกัปป์ (นานมาก) เราก็จะพึงยืนฟังอยู่ตลอดกัปป์ เพราะตถาคตทั้งหลายเคารพในธรรม ( ๑๘/๓๒๐)

จากเรื่องนี้นอกจากจะทำให้เราได้รู้ถึงความเคารพในธรรมของพระ สัมมาสัมพุทธเจ้าแล้ว ยังทำให้ได้ข้อคิดอีกว่า สิ่งที่เราต้องการยกย่องเชิดชูให้คนทั่วไปเคารพนับถือนั้น หากตัวเราเองยังไม่เคารพนับถือเสียเอง แล้วใครที่ไหนเล่าจะมาเคารพนับถือ

Read More

เหตุที่มนุษย์เกิดมาไม่เท่าเทียมกัน

เหตุที่มนุษย์เกิดมาไม่เท่าเทียมกัน

แนวคิดสังคมนิยม หรือแนวคิดคอมมิวนิสต์ เป็นแนวคิดที่ คาร์ล มาร์ก คิดค้นขึ้น เพราะมีความปรารถนาให้มนุษย์มีวิถีชีวิตที่เท่าเทียมกัน  ซึ่งเขาลืมคิดไปว่ามนุษย์แต่ละคนที่เกิดมานั้น

มีต้นทุนชีวิตที่แตกต่างกัน เมื่อมนุษย์มีต้นทุนของชีวิตแตกต่างกันจะให้ใช้ชีวิตเหมือนกันคงเป็นเรื่องที่เป็นไปได้ยาก สุดท้ายแนวคิดสังคมนิยมก็ต้องปรับเปลี่ยนให้เข้ากับความเป็นจริงอย่างที่ได้เห็นในปัจจุบัน

สาเหตุที่ทำให้มนุษย์แต่ละคน (แม้กระทั่งฝาแฝด) ไม่เท่าเทียมกัน

ช่วงประมาณ พ.ศ. ๕๐๐  กษัตริย์มิลินท์เดอร์ แห่งสาคลนคร ได้ถามปัญหากับพระนาคเสนว่า

เพราะเหตุใด มนุษย์ทั้งหลายจึงเกิดมาไม่จึงเกิดมาไม่เท่าเทียมกัน คือ มนุษย์บางคนมีอายุน้อยก็มี มีอายุยืนยาวก็มี มีอาพาธมากก็มี มีอาพาธน้อยก็มี มีผิวพรรณวรรณะไม่ดีก็มี มีผิวพรรณวรรณะดีก็มี มีศักดิ์น้อยก็มี มีศักดิ์ใหญ่ก็มี มีโภคทรัพย์น้อยก็มี มีโภคทรัพย์มากก็มี มีตระกูลต่ำก็มี มีตระกูลสูงก็มี ไม่มีปัญญาก็มี มีปัญญาก็มี ฯ

พระนาคเสนไม่ได้ตอบในทันที แต่ท่านถามกษัตริย์มิลินท์เดอร์กลับไปว่า  เพราะเหตุไรต้นไม้ทั้งหลายจึงไม่เหมือนกันทั้งหมด บางต้นมีรสเปรี้ยวก็มี มีรสขมก็มี มีรสเผ็ดก็มี มีรสฝาดก็มี มีรสหวานก็มี ฯ

กษัตริย์ตอบว่า  "โยมเข้าใจว่า เป็นเพราะความต่างกันของสายพันธุ์"

พระนาคเสนจึงกล่าวสรุปว่า ความแตกต่างนี้ฉันใด ข้อที่พระองค์สงสัยก็ฉันนั้นแหละ คือ มนุษย์ทั้งหลายที่เกิดมาไม่เท่าเทียมกัน เพราะมนุษย์มีกรรมเป็นกำเนิด มีกรรมเป็นเผ่าพันธุ์ มีกรรมเป็นที่พึ่งอาศัย ใครทำกรรมใดไว้ จะดีหรือชั่วก็ตามจะต้องได้รับผลของกรรม

เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า เราคือผู้ออกชีวิตของตัวเองโดยแท้ เกิดมาในชาตินี้เป็นอย่างไรก็เพราะได้ประกอบกรรมเอาไว้อย่างนั้นในชาติปางก่อน ถ้ารู้สึกว่าเกิดในชาตินี้แล้ว ชีวิตยังไม่สมบูรณ์ก็ให้เริ่มออกแบบชีวิตของตัวใหม่ เอาให้สมบูรณ์แบบตั้งแต่ชาตินี้ไปเลย 

Read More

ผู้ที่ขัดขวางการให้ทานของผู้อื่นได้ชื่อว่าทำความเสื่อมให้เกิดขึ้นแก่บุคคลถึง 3 คน

ผู้ที่ขัดขวางการให้ทานของผู้อื่นได้ชื่อว่าทำความเสื่อม

ให้เกิดขึ้นแก่บุคคลถึง 3 คน ได้แก่

1) ทำความเสื่อมให้เกิดขึ้นแก่ผู้ตั้งใจทำทาน

2) ทำความเสื่อมให้เกิดขึ้นแก่ผู้รับทาน

3) ทำความเสื่อมให้เกิดขึ้นแก่ตนเอง

มีเรื่องเคยเกิดขึ้นมาแล้ว ย้อนกลับไปสมัยที่พระกัสสปะสัมมาสัมพุทธเจ้าบังเกิดขึ้นในโลก 

มีพระหนุ่มอยู่รูปหนึ่งอาศัยอยู่ในวัดแถบชานเมือง 

โดยมีเศรษฐีประจำเมืองนั้นเป็นคนอุปัฏฐากดูแลอยู่

วันหนึ่งมีพระผู้ปฏิบัติดีปฏิบัติชอบพึ่งออกจากป่าเดินผ่านหน้าหมู่บ้านนั้น 

เศรษฐีผู้เป็นอุปัฏฐากของพระหนุ่มเห็นกิริยาอาการสงบเสงี่ยมดีจึงเกิดความเลื่อมใส 

เลยนิมนต์ให้ท่านเข้ามาพักในวัดที่ตนอุปัฏฐากสักระยะหนึ่ง 

แล้วก็พาพระผู้ปฏิบัติดีปฏิบัติชอบรูปนั้นมาแนะนำให้รู้จักกับพระหนุ่มผู้เป็นพระเจ้าถิ่น

วันแรก ๆ พระหนุ่มก็ยินดีให้พัก แต่พอเห็นโยมอุปัฏฐากของตน

ขยันถามหาแต่พระผู้ปฏิบัติดีรูปนั้นเลยเริ่มเกิดความไม่พอใจ พลันเกิดความคิดขึ้นมาว่า 

เราควรหาวิธีขัดขวางไม่ให้อุปัฎฐากได้ทำบุญพระรูปนี้ 

แล้วหาวิธีขับพระรูปนี้ให้ออกจากวัดเราให้เร็วที่สุด เมื่อคิดได้ดังนี้จึงหาอุบายต่าง ๆ 

(คงไม่ได้มาถือป้ายประท้วงเหมือนเช่นทุกวันเป็นแน่) 

เพื่อทำให้พระผู้ปฏิบัติดีออกไปจากวัดนี้ให้เร็วที่สุด 

ฝ่ายพระเถระก็ทราบอัธยาศัยของพระเจ้าถิ่นจึงออกจากวัดเอง

แล้วกลับไปอยู่ป่าดังเดิม

ด้วยผลแห่งกรรมนั้น เมื่อพระหนุ่มมรณภาพก็ต้องไปอยู่ในนรกหลายแสนปี 

เศษแห่งกรรมนี้ยังนำให้ไปเกิดเป็นยักษ์ถึง 500 ชาติ  

พ้นจากอัตภาพของยักษ์ก็ไปเกิดเป็นสุนัขอีก 500 ชาติ 

ตอนมาเกิดเป็นยักษ์และสุนัขไม่เคยได้กินอาหารเต็มท้องสักวันเดียว

ครั้นเมื่อมาเกิดในชาตินี้ (สมัยพระสัมมาสัมพุทธเจ้าองค์ปัจจุบัน) 

อดีตพระหนุ่มองค์นั้นได้มาเกิดในท้องของหญิงชาวประมง ณ หมู่บ้านแห่งหนึ่ง 

วันที่ท่านปฏิสนธิอยู่ในท้องวันแรก คนทั้งหมู่บ้านประมาณพันครัวเรือน

ทำมาหากินไม่ขึ้นกันเลยทีเดียว แม้ทรัพย์ของพวกชาวบ้านในหมู่บ้านนั้น 

จากที่เคยเก็บสะสมไว้ใช้ในยามจำเป็นยังถูกไฟไหม้บ้าง 

ถูกพระราชาริบทรัพย์บ้าง เรียกได้ว่าคนทั้งหมู่บ้านเดือดร้อนไปตาม ๆ กัน

เมื่อเป็นดังนี้ชาวบ้านทั้งหลายก็พากันคิดว่า 

"เมื่อก่อนเรื่องทำนองนี้ไม่เคยเกิดขึ้นแก่พวกเรา 

สงสัยต้องมีตัวกาลกิณีเกิดขึ้นในหมู่บ้านของเราแน่"

จึงพากันค้นหา ก็ทราบว่าในช่วงนี้มีอยู่ครอบครัวเดียวที่มีสมาชิกใหม่มาเกิด 

แล้วลองแยกครอบครัวนี้ออกจากหมู่บ้านสักพัก 

ปรากฏว่าเพียงไม่นานทรัพย์สมบัติที่สูญหายก็ได้กลับคืนมา 

ประกอบอาชีพก็เจริญรุ่งเรือง ทำให้ทุกคนในหมู่บ้านลงประชามติกันว่า 

ต้องขับไล่ครอบครัวนี้ออกจากหมู่บ้านให้เร็วที่สุด

เมื่อต้องออกจากหมู่บ้าน พ่อแม่ของอดีตพระหนุ่มรูปนั้นก็จำยอม 

ต้องออกมาใช้ชีวิตอย่างลำบากยากแค้นอยู่เพียงครอบครัวเดียว 

พอนางท้องแก่ก็คลอดเด็กผู้ชายออกมาหน้าตาอัปลักษณ์ นางตั้งชื่อให้ว่าโลสก

เมื่อเด็กชายโลสกโตพอจะเดินเองได้ พ่อแม่ก็มอบกะลามะพร้าวให้หนึ่งใบ 

พร้อมกับบอกว่าเจ้าจงไปเลี้ยงชีวิตเองเถอะ 

พ่อแม่ก็จะไปทำมาหากินอย่างอื่นเหมือนกัน 

เมื่อว่าดังนี้แล้วก็จากไป ปล่อยให้เด็กน้อยโลสกเผชิญชะตาชีวิตอยู่เพียงลำพัง

เด็กชายโลสกเลี้ยงชีวิตด้วยการหาเศษอาหารตามกองขยะ 

ขอน้ำที่ชาวบ้านล้างภาชนะเพื่อประทังชีวิต จนมีอายุได้ 7 ขวบ 

ได้เจอพระสารีบุตร ท่านเห็นแล้วรู้สึกสงสารจึงอนุเคราะห์ด้วยการให้บวชเณร

พออายุมากขึ้นก็ให้บวชเป็นพระ ครั้นเมื่อได้บวชแล้ว 

วิบากกรรมก็ยังตามมาส่งผล 

เวลาออกบิณฑบาตก็ไม่เคยได้อาหารเลยแม้แต่เพียงทัพพีเดียว 

ท่านต้องกลับมาขอเศษเดนอาหารจากพระรูปอื่นที่ท่านฉันเสร็จแล้วมาขบฉัน

เพื่อให้ร่างกายดำรงอยู่ได้ นี้ก็ถือว่าเป็นความลำบากในเรื่องลาภสักการะ

ส่วนในเรื่องการปฏิบัติธรรม ท่านก็ปฏิบัติธรรมจนได้บรรลุเป็นพระอรหันต์เหมือนกัน

แม้ได้บรรลุเป็นพระอรหันต์แล้ว ท่านก็ยังลำบากในเรื่องอาหารอยู่เหมือนเดิม 

วันหนึ่งพระสารีบุตรเห็นในญาณทัศนะว่าพระโลสกจะนิพพานแล้ว (ตาย) 

ท่านจึงต้องการอนุเคราะห์เป็นครั้งสุดท้ายด้วยการให้ฉันอาหารที่ดี ที่ปราณีตสักมือหนึ่ง 

จึงพาพระโลสกไปบิณฑบาตด้วยกัน ปรากฏว่าวันนั้นไม่มีใครมาใส่บาตรเลย

เมื่อเป็นดังนี้พระสารีบุตรก็รู้ได้ทันทีจึงบอกให้พระโลสกกลับวัดไปก่อน 

ส่วนตัวท่านจะเดินตามไปภายหลัง พอพระโลสกเดินลับสายตา 

ท่านก็เดินบิณฑบาตรูปเดียวจึงได้อาหาร 

พอพระสารีบุตรกลับมาถึงวัดก็แบ่งอาหารดี ๆ ให้ท่านฉัน 

แต่ด้วยแรงแห่งกรรมนั้นพออาหารดี ๆ ไปถึงมือพระโลสกก็อันตรธานหายไป 

สุดท้ายพระสารีบุตรต้องมายืนถือบาตร เพื่อให้พระโลสกได้ฉันจนอิ่ม 

พอฉันมือนั้นเสร็จก็นิพพาน

จะเห็นได้ว่าการขัดขวางการทำทานของผู้อื่นมีวิบากกรรมรุ่นแรงมาก 

กรรมที่เคยกระทำเพราะอำนาจแห่งการหลงผิดเพียงน้อยนิด

ยังตามมาส่งผลจนวาระสุดท้ายของชีวิตเลย

นี้ขนาดมีอุปนิสัยหรือมีบุญมากพอที่จะบรรลุอรหันต์แต่กรรมก็ไม่เคยละเว้น 

เมื่อได้รู้อย่างนี้แล้วเวลาเห็นคนตั้งใจทำทานหรือทำความดีอย่างใดอย่างหนึ่ง 

แม้เราจะไม่เห็นด้วยก็ไม่ควรออกมาขัดขวางถ้าเราอยู่เฉย ๆ 

กรรมอย่างใดอย่างหนึ่งก็ไม่เกิด เท่ากับเสมอตัว 

ถ้าออกมาขัดขวางโดยที่ตนเองก็ไม่คิดจะมาทำบุญเหมือนกัน การกระทำเช่นนี้

นอกจากตนเองไม่ได้บุญแล้วยังได้บาปติดตัวไปด้วย

แต่ถ้ารีบมาอนุโมทนาถึงเราจะไม่ได้ทำทานเองเราก็จะมีส่วนในบุญนั้นด้วย

พระโลสกติสเถระ  (อรรถกถาโลสกชาดกที่1 เล่ม 56 หน้า 2)

Read More

คนไม่มีบุญแม้เจอพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ก็ไม่ยากฟังธรรม

ในสมัยที่พระสัมมาสัมพุทธเจ้าเสด็จดำเนินจากสถานที่บรรลุธรรม เพื่อโปรดปัจจวัคคีย์ที่
ป่าอิสิปตนมฤคทายาวัน ระหว่างทางอุปกาชีวกผู้เป็นนักบวชนอกพระพุทธศาสนา 
เห็นพระพุทธองค์นั่งอยู่ใต้ต้นไม้แห่งหนึ่ง มีผิวพรรณผ่องใส่เลยเข้ามาถามว่า

 "ท่านบวชกับใคร ใครเป็นศาสดาของท่าน ท่านชอบหลักธรรมข้อไหน ? "

พระพุทธองค์ตอบด้วยความองอาจ ประดุจพญาราชสีห์บันลือสีหนาทว่า

                                        "เราเป็นผู้ครอบงำธรรมทั้งปวง รู้ธรรมทั้งปวง...

                                 พ้นแล้วเพราะความสิ้นไปแห่งตัณหา

                                 เราตรัสรู้ยิ่งเองแล้ว จะพึง

                                 อ้างใครเล่า อาจารย์ของเราไม่มี คนเช่นเรา

                                 ก็ไม่มี บุคคลเสมอเหมือนเราก็ไม่มี ในโลกกับ

                                 ทั้งเทวโลก เพราะเราเป็นพระอรหันต์ในโลก

                                 เราเป็นศาสดา หาศาสดาอื่นยิ่งกว่ามิได้ เราผู้เดียว

                                 เป็นพระสัมมาสัมพุทธะ "

เมื่อพระผู้มีพระภาคตรัสอย่างนี้แล้ว อุปกาชีวกทูลว่า เป็นให้พอเถิด ท่านควรเป็นผู้ชนะหาที่สุดมิได้  ดังนี้แล้วสั่นศีรษะ จากนั้นก็เดินหลีกไป

เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า 
คนไม่มีบุญแม้เจอพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ก็ไม่ยากฟังธรรม

ศาสนาหรือความเชื่อต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นมาในโลกนี้ ลองพิจารณาดูแล้วไม่เป็นเหตุเป็นผลเลยแม้แต่นิดเดียว แต่ก็ยังมีคนเคารพนับถือกันอย่างมากมาย 

นักบวชในศาสนานั้น ๆ บางทีก็เจอคำสอนที่ดีกว่าคำสอนเดินของตน 
แต่กลับไม่ยอมรับหรือเปลี่ยนความเชื่อ
เพราะความถือตัว และสำคัญว่าคำสอนของเราก็แน่ เช่น ชฏิล ๓ พี่น้อง
ทั้งสามท่านนี้ก่อนที่จะมาเป็นสาวกของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าโคตรถือตัวเลยทีเดียว 
แต่เนื่ืองจากได้ทำบุญเก่ามาดี พระสัมมาสัมพุทธเจ้าจึงหาวิธีปราบความถือตัว
ด้วยการแสดงฤทธิ์ต่าง ๆ ถึง ๓,๕๐๐ อย่าง แต่แม้จะแสดงมากขนาดนี้

ชฎิลอุรุเวลกัสสปผู้เป็นพี่ใหญ่ก็ยังบอกว่า 
"พระพุทธเจ้ามีฤทธิ์มาก มีอานุภาพมากแต่ก็ไม่เป็นพระอรหันต์เหมือนเราอย่างเรา" 
พระพุทธองค์เลยพูดแทงใจดำให้ได้คิดว่า 
"อุรุเวลกัสปะท่านไม่ได้เป็นพระอรหันต์ 
แม้วิธีการปฏิบัติเพื่อให้เป็นพระอรหันต์ท่านก็ไม่รู้ ฯลฯ " 
เมื่อพูดดังนี้ทำให้ได้คิด แล้วก็คิดได้ทิ้งความอวดดื้อถือดี
ก้มกราบขอบวชแทบเท้าของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าในที่สุด  

สรุปแล้ว สายบุญเก่าที่เคยทำมากับพระพุทธศาสนาเป็นเรื่องสำคัญ 
ปัจจุบันแม้เกิดมาไม่ได้พบพระสัมมาสัมพุทธเจ้า 
แต่ก็ได้พบพระพุทธศาสนาทำให้เราได้ฟังธรรมบำเพ็ญบุญ

Read More