คนไม่มีบุญแม้เจอพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ก็ไม่ยากฟังธรรม

ในสมัยที่พระสัมมาสัมพุทธเจ้าเสด็จดำเนินจากสถานที่บรรลุธรรม เพื่อโปรดปัจจวัคคีย์ที่
ป่าอิสิปตนมฤคทายาวัน ระหว่างทางอุปกาชีวกผู้เป็นนักบวชนอกพระพุทธศาสนา 
เห็นพระพุทธองค์นั่งอยู่ใต้ต้นไม้แห่งหนึ่ง มีผิวพรรณผ่องใส่เลยเข้ามาถามว่า

 "ท่านบวชกับใคร ใครเป็นศาสดาของท่าน ท่านชอบหลักธรรมข้อไหน ? "

พระพุทธองค์ตอบด้วยความองอาจ ประดุจพญาราชสีห์บันลือสีหนาทว่า

                                        "เราเป็นผู้ครอบงำธรรมทั้งปวง รู้ธรรมทั้งปวง...

                                 พ้นแล้วเพราะความสิ้นไปแห่งตัณหา

                                 เราตรัสรู้ยิ่งเองแล้ว จะพึง

                                 อ้างใครเล่า อาจารย์ของเราไม่มี คนเช่นเรา

                                 ก็ไม่มี บุคคลเสมอเหมือนเราก็ไม่มี ในโลกกับ

                                 ทั้งเทวโลก เพราะเราเป็นพระอรหันต์ในโลก

                                 เราเป็นศาสดา หาศาสดาอื่นยิ่งกว่ามิได้ เราผู้เดียว

                                 เป็นพระสัมมาสัมพุทธะ "

เมื่อพระผู้มีพระภาคตรัสอย่างนี้แล้ว อุปกาชีวกทูลว่า เป็นให้พอเถิด ท่านควรเป็นผู้ชนะหาที่สุดมิได้  ดังนี้แล้วสั่นศีรษะ จากนั้นก็เดินหลีกไป

เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า 
คนไม่มีบุญแม้เจอพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ก็ไม่ยากฟังธรรม

ศาสนาหรือความเชื่อต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นมาในโลกนี้ ลองพิจารณาดูแล้วไม่เป็นเหตุเป็นผลเลยแม้แต่นิดเดียว แต่ก็ยังมีคนเคารพนับถือกันอย่างมากมาย 

นักบวชในศาสนานั้น ๆ บางทีก็เจอคำสอนที่ดีกว่าคำสอนเดินของตน 
แต่กลับไม่ยอมรับหรือเปลี่ยนความเชื่อ
เพราะความถือตัว และสำคัญว่าคำสอนของเราก็แน่ เช่น ชฏิล ๓ พี่น้อง
ทั้งสามท่านนี้ก่อนที่จะมาเป็นสาวกของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าโคตรถือตัวเลยทีเดียว 
แต่เนื่ืองจากได้ทำบุญเก่ามาดี พระสัมมาสัมพุทธเจ้าจึงหาวิธีปราบความถือตัว
ด้วยการแสดงฤทธิ์ต่าง ๆ ถึง ๓,๕๐๐ อย่าง แต่แม้จะแสดงมากขนาดนี้

ชฎิลอุรุเวลกัสสปผู้เป็นพี่ใหญ่ก็ยังบอกว่า 
"พระพุทธเจ้ามีฤทธิ์มาก มีอานุภาพมากแต่ก็ไม่เป็นพระอรหันต์เหมือนเราอย่างเรา" 
พระพุทธองค์เลยพูดแทงใจดำให้ได้คิดว่า 
"อุรุเวลกัสปะท่านไม่ได้เป็นพระอรหันต์ 
แม้วิธีการปฏิบัติเพื่อให้เป็นพระอรหันต์ท่านก็ไม่รู้ ฯลฯ " 
เมื่อพูดดังนี้ทำให้ได้คิด แล้วก็คิดได้ทิ้งความอวดดื้อถือดี
ก้มกราบขอบวชแทบเท้าของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าในที่สุด  

สรุปแล้ว สายบุญเก่าที่เคยทำมากับพระพุทธศาสนาเป็นเรื่องสำคัญ 
ปัจจุบันแม้เกิดมาไม่ได้พบพระสัมมาสัมพุทธเจ้า 
แต่ก็ได้พบพระพุทธศาสนาทำให้เราได้ฟังธรรมบำเพ็ญบุญ

Read More

ศาสนาที่คนทั้งโลกกำลังรอคอย

ปัจจุบันในต่างประเทศ นับตั้งแต่นักวิชาการ ดารา นักแสดง นักกีฬา หรือแม้แต่ผู้มีชื่อเสียงในแวดวงต่าง ๆ หันมานับถือพระพุทธศาสนากันมากขึ้น สาเหตุที่เป็นเช่นนี้เพราะโลกปัจจุบันเป็นโลกเสรี เปิดโอกาสให้คนเริ่มใช้สติปัญญาไตร่ตรองภาพรวมถึงความเป็นเหตุเป็นผลของข้อมูลที่ได้รับมากขึ้น เลยทำให้เขาหลุดออกมาจากกรอบความเชื่อที่ถูกครอบเอาไว้ แล้วกลายเป็นต้องการแสวงหาความจริงว่าคำสอนใดที่มีเหตุมีผลมากที่สุด สุดท้ายก็มาพบเจอคำสอนในพระพุทธศาสนา

สำหรับชาวพุทธทั่วโลกถือเป็นเรื่องที่น่ายินดีเป็นอย่างยิ่ง ล่าสุดเมื่อวันที่ 14 เมษายน พ.ศ.2558 ที่ผ่านมา ทำเนียบขาว (The White House) ได้เชิญ (นิมนต์) คณะผู้แทนของชาวพุทธจากทั่วโลก เพื่อมาร่วมสัมมนาเกี่ยวกับบทบาทของศาสนาพุทธที่มีต่อโลก โดยมีหัวข้อสำคัญในการสัมมนาดังต่อไปนี้

- วันวิสาขที่จะจัดขึ้น ณ WASHINGTON DC ในปีนี้ จะจัดอย่างไร

- องค์กรพุทธมีวิธีการอย่างไร ที่จะช่วยเหลือคนในสังคม

- องค์กรพุทธมีเครือข่ายช่วยเหลือประชาชนที่ได้รับภัยพิบัติอย่างไร

- องค์กรพุทธมีความคิดเห็นอย่างไร เกี่ยวกับภาวะโลกร้อนที่เกิดในปัจจุบัน

- องค์กรพุทธทำโครงการอะไรบ้างในปัจจุบัน

-องค์กรพุทธมีบทบาทในการสร้างสันติภาพให้เกิดขึ้นแก่โลกอย่างไร มีแผนงานที่กำลังทำอยู่ที่ไหน อย่างไร

- การปฏิบัติสมาธิมีผลดีต่อมวลมนุษยชาติอย่างไร และมีผลต่อโลกอย่างไร มีผลของการปฏิบัติที่ให้ผลจริง ๆ กับผลเมืองของโลกที่ไหน อย่างไร

ซึ่งหัวข้อทั้งหมดนี้ทางผู้นำองค์กรที่มีส่วนเกี่ยวข้อง ได้ขึ้นไปนำเสนอได้อย่างน่าประทับใจ และเป็นที่พอใจของคณะกรรมการจากทำเนียบขาวเป็นอย่างมาก

จะเห็นได้ว่าคนในโลกนี้ กำลังโหยหาความรู้ที่จะทำให้โลกนี้มีสันติภาพได้อย่างแท้จริง แล้วพระพุทธศาสนาเรามีหลักคำสอนที่ตอบโจทย์ตรงนี้ได้ เพราะจุดแข็งของเรา คือมีธรรมที่เป็น "สัจธรรม" ขาดแต่ผู้ที่จะนำความรู้เหล่านี้ไปสู่ใจของมวลมนุษยชาติ

เพราะฉะนั้น ในฐานะของเราที่เป็นพุทธศาสนิกชน ต้องช่วยกันเผยแผ่พระพุทธศาสนา โดยใช้หลักของพระพุทธเจ้าที่ว่า จงบำเพ็ญประโยชน์ตน ประโยชน์ท่านให้ถึงพร้อมด้วยความไม่ประมาท ประโยชน์ตนก็คือ ตัวเองต้องทำให้ดี ถ้าเราอยากจะเผยแผ่ ตัวเราเองนั้นต้องเข้าวัด ศึกษาธรรมะ รักษาศีล เจริญสมาธิภาวนา ทำให้ครบสม่ำเสมอ พอเราทำตัวให้ดีจนคนรอบข้างเขารู้สึกว่าเรานั้นไม่เหมือนเดิม ดีขึ้นแต่ไม่ใช่ในเชิงไปข่มเขา ให้เห็นว่าเป็นคนที่นุ่มนวล ใจเย็น มีน้ำใจ มีความรับผิดชอบในหน้าที่การงานทุกอย่างดีขึ้นหมดเลย จนเขายอมรับว่ามาวัดแล้วดี พอทำได้อย่างนี้แล้ว เราจะมีน้ำหนักคำพูด เพราะสิ่งที่เราทำเป็นตัวรับประกันเราเอง เมื่อเป็นเช่นนี้เวลาเราชวนคนรอบตัวเรา ญาติพี่น้อง สมาชิกในครอบครัว เพื่อนฝูง คนรู้จัก ให้เข้ามาวัดทีละคนสองคน คนไหนชวนง่ายก็ให้ชวนคนนั้นมาก่อน   ค่อย ๆ ชวนมาทีละนิดแล้ววงก็จะขยายกว้างออกไปเรื่อย ๆ จนในที่สุดสามารถคลอบคลุมไปถึงคนทั้งโลกได้จริงอย่างแน่นอน

Read More

โอวาทปาฏิโมกข์ นโยบายในการเผยแผ่พุทธศาสนาไปทั่วโลก

ศาสนาทุกศาสนา แต่เดิมล้วนมุ้งสอนให้มวลมนุษยชาติอยู่ร่วมกันอย่างสงบสุข ปราศจากการประทุษร้ายซึ่งกันและกัน และสอนให้รู้ถึงเป้าหมายที่แท้จริงของการเกิดมาเป็นมนุษย์ แต่เมื่อกาลเวลาเปลี่ยนผ่าน ปัจจุบันหลายศาสนากลับเปลี่ยนแปลงไป

             
             ศาสนาพุทธก็เป็นหนึ่งในหลายศาสนาที่มีประชาชนนับถือกันมาก สิ่งที่ทำให้ศาสนาพุทธยังคงเจริญอยู่ในหลาย ๆ ประเทศ เพราะพระสัมมาสัมพุทธเจ้าได้วางหลักการไว้ดีแล้วในวันมาฆะเมื่อสองพันห้าร้อยกว่าปีที่ผ่านมา หลักการที่ว่านี้คือ "โอวาทปาฏิโมกข์"

วันมาฆบูชา คือ วันที่สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงแสดงโอวาทปาฏิโมกข์ท่ามกลางสงฆ์ จำนวน ๑,๒๕๐ รูป ซึ่งพระสงฆ์ที่มาประชุมในครั้งนี้ เป็นพระชุดแรกที่พระองค์บวชให้ และถือเป็นกำลังหลักในการประกาศพระพุทธศาสนา

ก่อนที่จะส่งพระไปประกาศพระสัจธรรม พระพุทธองค์ต้องให้นโยบายในการเผยแผ่คำสอนของศาสนาพุทธไว้ก่อนซึ่งประกอบไปด้วย
๑. เป้าหมายในการเผยแผ่ศาสนาพุทธ 
๒. หลักการในการเผยแผ่
๓. วิธีการในการเผยแผ่

๑. เป้าหมาย ๓ ได้แก่

-  ขันติเป็นเครื่องเผากิเลส

- พระพุทธเจ้าทั้งหลายตรัสว่า นิพพานเป็นธรรมอันสูงสุด

- ผู้ล้างผลาญผู้อื่น ไม่ชื่อว่าเป็นนักบวช ผู้เบียดเบียนผู้อื่นไม่ชื่อว่าสมณะ

การจะสอนให้คนทำความดีซึ่งเป็นการสวนกระแสกิเลสเป็นเรื่องยากต้องมีขันติมาก แต่ถ้าไม่มีขันติแล้วกิเลสที่ติดแน่นในใจก็ไม่ทางสำรอกออก และจะไม่มีทางไปถึงพระนิพพานซึ่งเป็นธรรมอันสูงสุดได้ ระหว่างทางที่ไปเผยแผ่ก็ต้องทำตัวให้เป็นนักบวชที่ดีด้วย

๒. หลักการ ๓ ได้แก่

- การไม่ทำบาปทั้งปวง

- ทำดีให้ยิ่งขึ้นไป

- กลั่นจิตของตนให้ผ่องใส

ถึงแม้จะมีความเชื่อ และวีธีการสอนตลอดจนถึงแนวทางในการปฏิบัติแบบต่าง ๆ สอนอยู่ในโลกนี้มากมาย แต่หลักของศาสนาพุทธเราต้องไม่หลุดออกจาก ๓ ข้อนี้

๓. วิธีการ ๖ ได้แก่

- ไม่ว่าร้ายกัน

- ไม่ล้างผลาญกัน

- สำรวมในข้อวัตรปฏิบัติ

- รู้ประมาณในการบริโภค

- นอน นั่งในที่อันสงัด

- ประกอบความเพียรทางใจให้ยิ่ง ๆ ขึ้นไป

เป้าหมาย หลักการและวิธีการที่พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงประธานไว้ดีแล้วนี้ ถือเป็นสิ่งต้องรู้และปฏิบัติให้เป็นรูปแบบเดียวกัน ถึงแม้ว่าสถานที่ที่จะไปประกาศพระศาสนาจะมีวัฒนธรรม ความเชื่อ ขนบธรรมเนียมประเพณีแตกต่างกันมากน้อยเพียงใดก็ตาม

เราในฐานะเป็นชาวพุทธ เมื่อถึงวาระวันสำคัญเช่นนี้มาถึง นอกจากปฏิบัติตามประเพณีนิยมแล้ว ต้องปฏิบัติตนให้เป็นนักเผยแผ่พระพุทธศาสนาไปด้วย ให้สมกับที่เราได้เกิดมาในดินแดนที่ชาวโลกยกย่องว่าเป็นศูนย์กลางพระพุทธศาสนาแห่งโลกด้วย

Read More