ว่าด้วยการให้ทานโดยเคารพ

บุคคลผู้ให้สิ่งของที่ประณีตหรือไม่ก็ตาม ให้สิ่งของที่มีมูลค้ามากหรือน้อยก็ตาม

หากให้โดยไม่เคารพในทาน ไม่ทำความนอบน้อมในทาน ไม่ได้ให้ด้วยมือของตนเอง 

ให้ของที่เหลือเดน ให้ทานโดยไม่เชื่อเรื่องกรรมและผลของกรรม (คือให้ไปอย่างนั้นเองแต่ก็ไม่ได้เชื่อว่าจะมีผลอะไรต่อไป) 

ทานที่ให้นี้จะส่งผลให้เขา

...เมื่อไปเกิดในที่ใดก็ตาม แม้มีทรัพย์มาก 

จิตของผู้นั้นย่อมไม่ยินดีที่จะทานอาหารอย่างดีจะรับประทานแต่ของเก่า  ค้างคืน

แม้มีทรัพย์มาก ย่อมไม่ยินดีที่จะใช้ผ้าเนื้อดี   ชอบแต่ผ้าเนื้อหยาบ

แม้มีทรัพย์มาก  ย่อมไม่ยินดีที่จะใช้พาหนะดี ๆ ชอบแต่ของเก่า ๆ แม้มีทรัพย์มาก 

ย่อมไม่ยินดีที่จะทรัพย์นั้นมาบำรุงบำเรอด้วยสิ่งที่ตนปรารถนา 

แม้บริวารของผู้ให้ทาน คือ บุตร  ภรรยา  ทาส  คนรับใช้  เป็นต้น    ก็ไม่เชื่อฟัง

เหล่านี้เป็นผลแห่งกรรมที่ทำทานโดยไม่เคารพ  ไม่ตระหนักเห็นคุณค่าในการทำทาน 

ส่วนบุคคลผู้ให้ทานที่ประณีตหรือไม่ก็ตาม  ถ้าให้ทานโดยเคารพ  ทำความนอบน้อมในทาน  ให้ทานด้วยมือของตนเอง   ให้ของที่ไม่เหลือเดน 

และให้ทานโดยเชื่อกรรมและผลของกรรม  ทานนั้นจะส่งผลให้เขา...

เมื่อไปเกิดที่ใดก็ตาม  จิตของเขาย่อมน้อมไปเพื่อรับประทานอาหารอย่างดี ย่อมยินดีในการใช้ผ้าเนื้อดี   ย่อมยินดีในการใช้ยานพาหนะดี ๆ  

จิตของเขาย่อมยินดีในการบำรุงบำเรอด้วยสิ่งที่น่าปรารถนา 

แม้บริวารของผู้ให้ทาน คือ บุตร ภรรยา  ทาส  คนรับใช้   เป็นต้น  ย่อมเชื่อฟัง 

ข้อนี้ก็เป็นผลแห่งกรรมที่ทำทานโดยเคารพ

Read More

ความเคารพในธรรมของพระพุทธองค์

ในสมัยพุทธกาล ครั้งหนึ่ง พระพุทธองค์เสด็จไปที่โรงฉันทรงเห็นพระนันทะกำลังแสดงธรรมอยู่ 

จึงไม่เข้าไปข้างใน ทรงยืนฟังธรรมกถาอยู่ภายนอกโรงฉันนั้นตลอด ๓ ยาม (ตลอดทั้งคืน)

เมื่อพระนันทะแสดงธรรมจบ พระองค์ทรงประทานสาธุการแล้วเสด็จเข้าไปข้างใน

ฝ่ายพระนันทะเมื่อได้ทราบว่าพระพุทธองค์เสด็จมา ก็รีบออกไปรับพร้อมกับถวายบังคม แล้วทูลถามว่า พระองค์เสด็จมาตั้งแต่เมื่อไร 

พระองค์ตรัสตอบว่า มาตั้งแต่เธอเริ่มแสดงธรรม แล้วตรัสต่อไปว่า

ถ้าเธอสามารถแสดงธรรมอยู่ได้ตลอดกัปป์ (นานมาก) เราก็จะพึงยืนฟังอยู่ตลอดกัปป์ เพราะตถาคตทั้งหลายเคารพในธรรม ( ๑๘/๓๒๐)

จากเรื่องนี้นอกจากจะทำให้เราได้รู้ถึงความเคารพในธรรมของพระ สัมมาสัมพุทธเจ้าแล้ว ยังทำให้ได้ข้อคิดอีกว่า สิ่งที่เราต้องการยกย่องเชิดชูให้คนทั่วไปเคารพนับถือนั้น หากตัวเราเองยังไม่เคารพนับถือเสียเอง แล้วใครที่ไหนเล่าจะมาเคารพนับถือ

Read More

เหตุที่มนุษย์เกิดมาไม่เท่าเทียมกัน

เหตุที่มนุษย์เกิดมาไม่เท่าเทียมกัน

แนวคิดสังคมนิยม หรือแนวคิดคอมมิวนิสต์ เป็นแนวคิดที่ คาร์ล มาร์ก คิดค้นขึ้น เพราะมีความปรารถนาให้มนุษย์มีวิถีชีวิตที่เท่าเทียมกัน  ซึ่งเขาลืมคิดไปว่ามนุษย์แต่ละคนที่เกิดมานั้น

มีต้นทุนชีวิตที่แตกต่างกัน เมื่อมนุษย์มีต้นทุนของชีวิตแตกต่างกันจะให้ใช้ชีวิตเหมือนกันคงเป็นเรื่องที่เป็นไปได้ยาก สุดท้ายแนวคิดสังคมนิยมก็ต้องปรับเปลี่ยนให้เข้ากับความเป็นจริงอย่างที่ได้เห็นในปัจจุบัน

สาเหตุที่ทำให้มนุษย์แต่ละคน (แม้กระทั่งฝาแฝด) ไม่เท่าเทียมกัน

ช่วงประมาณ พ.ศ. ๕๐๐  กษัตริย์มิลินท์เดอร์ แห่งสาคลนคร ได้ถามปัญหากับพระนาคเสนว่า

เพราะเหตุใด มนุษย์ทั้งหลายจึงเกิดมาไม่จึงเกิดมาไม่เท่าเทียมกัน คือ มนุษย์บางคนมีอายุน้อยก็มี มีอายุยืนยาวก็มี มีอาพาธมากก็มี มีอาพาธน้อยก็มี มีผิวพรรณวรรณะไม่ดีก็มี มีผิวพรรณวรรณะดีก็มี มีศักดิ์น้อยก็มี มีศักดิ์ใหญ่ก็มี มีโภคทรัพย์น้อยก็มี มีโภคทรัพย์มากก็มี มีตระกูลต่ำก็มี มีตระกูลสูงก็มี ไม่มีปัญญาก็มี มีปัญญาก็มี ฯ

พระนาคเสนไม่ได้ตอบในทันที แต่ท่านถามกษัตริย์มิลินท์เดอร์กลับไปว่า  เพราะเหตุไรต้นไม้ทั้งหลายจึงไม่เหมือนกันทั้งหมด บางต้นมีรสเปรี้ยวก็มี มีรสขมก็มี มีรสเผ็ดก็มี มีรสฝาดก็มี มีรสหวานก็มี ฯ

กษัตริย์ตอบว่า  "โยมเข้าใจว่า เป็นเพราะความต่างกันของสายพันธุ์"

พระนาคเสนจึงกล่าวสรุปว่า ความแตกต่างนี้ฉันใด ข้อที่พระองค์สงสัยก็ฉันนั้นแหละ คือ มนุษย์ทั้งหลายที่เกิดมาไม่เท่าเทียมกัน เพราะมนุษย์มีกรรมเป็นกำเนิด มีกรรมเป็นเผ่าพันธุ์ มีกรรมเป็นที่พึ่งอาศัย ใครทำกรรมใดไว้ จะดีหรือชั่วก็ตามจะต้องได้รับผลของกรรม

เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า เราคือผู้ออกชีวิตของตัวเองโดยแท้ เกิดมาในชาตินี้เป็นอย่างไรก็เพราะได้ประกอบกรรมเอาไว้อย่างนั้นในชาติปางก่อน ถ้ารู้สึกว่าเกิดในชาตินี้แล้ว ชีวิตยังไม่สมบูรณ์ก็ให้เริ่มออกแบบชีวิตของตัวใหม่ เอาให้สมบูรณ์แบบตั้งแต่ชาตินี้ไปเลย 

Read More

ผู้ที่ขัดขวางการให้ทานของผู้อื่นได้ชื่อว่าทำความเสื่อมให้เกิดขึ้นแก่บุคคลถึง 3 คน

ผู้ที่ขัดขวางการให้ทานของผู้อื่นได้ชื่อว่าทำความเสื่อม

ให้เกิดขึ้นแก่บุคคลถึง 3 คน ได้แก่

1) ทำความเสื่อมให้เกิดขึ้นแก่ผู้ตั้งใจทำทาน

2) ทำความเสื่อมให้เกิดขึ้นแก่ผู้รับทาน

3) ทำความเสื่อมให้เกิดขึ้นแก่ตนเอง

มีเรื่องเคยเกิดขึ้นมาแล้ว ย้อนกลับไปสมัยที่พระกัสสปะสัมมาสัมพุทธเจ้าบังเกิดขึ้นในโลก 

มีพระหนุ่มอยู่รูปหนึ่งอาศัยอยู่ในวัดแถบชานเมือง 

โดยมีเศรษฐีประจำเมืองนั้นเป็นคนอุปัฏฐากดูแลอยู่

วันหนึ่งมีพระผู้ปฏิบัติดีปฏิบัติชอบพึ่งออกจากป่าเดินผ่านหน้าหมู่บ้านนั้น 

เศรษฐีผู้เป็นอุปัฏฐากของพระหนุ่มเห็นกิริยาอาการสงบเสงี่ยมดีจึงเกิดความเลื่อมใส 

เลยนิมนต์ให้ท่านเข้ามาพักในวัดที่ตนอุปัฏฐากสักระยะหนึ่ง 

แล้วก็พาพระผู้ปฏิบัติดีปฏิบัติชอบรูปนั้นมาแนะนำให้รู้จักกับพระหนุ่มผู้เป็นพระเจ้าถิ่น

วันแรก ๆ พระหนุ่มก็ยินดีให้พัก แต่พอเห็นโยมอุปัฏฐากของตน

ขยันถามหาแต่พระผู้ปฏิบัติดีรูปนั้นเลยเริ่มเกิดความไม่พอใจ พลันเกิดความคิดขึ้นมาว่า 

เราควรหาวิธีขัดขวางไม่ให้อุปัฎฐากได้ทำบุญพระรูปนี้ 

แล้วหาวิธีขับพระรูปนี้ให้ออกจากวัดเราให้เร็วที่สุด เมื่อคิดได้ดังนี้จึงหาอุบายต่าง ๆ 

(คงไม่ได้มาถือป้ายประท้วงเหมือนเช่นทุกวันเป็นแน่) 

เพื่อทำให้พระผู้ปฏิบัติดีออกไปจากวัดนี้ให้เร็วที่สุด 

ฝ่ายพระเถระก็ทราบอัธยาศัยของพระเจ้าถิ่นจึงออกจากวัดเอง

แล้วกลับไปอยู่ป่าดังเดิม

ด้วยผลแห่งกรรมนั้น เมื่อพระหนุ่มมรณภาพก็ต้องไปอยู่ในนรกหลายแสนปี 

เศษแห่งกรรมนี้ยังนำให้ไปเกิดเป็นยักษ์ถึง 500 ชาติ  

พ้นจากอัตภาพของยักษ์ก็ไปเกิดเป็นสุนัขอีก 500 ชาติ 

ตอนมาเกิดเป็นยักษ์และสุนัขไม่เคยได้กินอาหารเต็มท้องสักวันเดียว

ครั้นเมื่อมาเกิดในชาตินี้ (สมัยพระสัมมาสัมพุทธเจ้าองค์ปัจจุบัน) 

อดีตพระหนุ่มองค์นั้นได้มาเกิดในท้องของหญิงชาวประมง ณ หมู่บ้านแห่งหนึ่ง 

วันที่ท่านปฏิสนธิอยู่ในท้องวันแรก คนทั้งหมู่บ้านประมาณพันครัวเรือน

ทำมาหากินไม่ขึ้นกันเลยทีเดียว แม้ทรัพย์ของพวกชาวบ้านในหมู่บ้านนั้น 

จากที่เคยเก็บสะสมไว้ใช้ในยามจำเป็นยังถูกไฟไหม้บ้าง 

ถูกพระราชาริบทรัพย์บ้าง เรียกได้ว่าคนทั้งหมู่บ้านเดือดร้อนไปตาม ๆ กัน

เมื่อเป็นดังนี้ชาวบ้านทั้งหลายก็พากันคิดว่า 

"เมื่อก่อนเรื่องทำนองนี้ไม่เคยเกิดขึ้นแก่พวกเรา 

สงสัยต้องมีตัวกาลกิณีเกิดขึ้นในหมู่บ้านของเราแน่"

จึงพากันค้นหา ก็ทราบว่าในช่วงนี้มีอยู่ครอบครัวเดียวที่มีสมาชิกใหม่มาเกิด 

แล้วลองแยกครอบครัวนี้ออกจากหมู่บ้านสักพัก 

ปรากฏว่าเพียงไม่นานทรัพย์สมบัติที่สูญหายก็ได้กลับคืนมา 

ประกอบอาชีพก็เจริญรุ่งเรือง ทำให้ทุกคนในหมู่บ้านลงประชามติกันว่า 

ต้องขับไล่ครอบครัวนี้ออกจากหมู่บ้านให้เร็วที่สุด

เมื่อต้องออกจากหมู่บ้าน พ่อแม่ของอดีตพระหนุ่มรูปนั้นก็จำยอม 

ต้องออกมาใช้ชีวิตอย่างลำบากยากแค้นอยู่เพียงครอบครัวเดียว 

พอนางท้องแก่ก็คลอดเด็กผู้ชายออกมาหน้าตาอัปลักษณ์ นางตั้งชื่อให้ว่าโลสก

เมื่อเด็กชายโลสกโตพอจะเดินเองได้ พ่อแม่ก็มอบกะลามะพร้าวให้หนึ่งใบ 

พร้อมกับบอกว่าเจ้าจงไปเลี้ยงชีวิตเองเถอะ 

พ่อแม่ก็จะไปทำมาหากินอย่างอื่นเหมือนกัน 

เมื่อว่าดังนี้แล้วก็จากไป ปล่อยให้เด็กน้อยโลสกเผชิญชะตาชีวิตอยู่เพียงลำพัง

เด็กชายโลสกเลี้ยงชีวิตด้วยการหาเศษอาหารตามกองขยะ 

ขอน้ำที่ชาวบ้านล้างภาชนะเพื่อประทังชีวิต จนมีอายุได้ 7 ขวบ 

ได้เจอพระสารีบุตร ท่านเห็นแล้วรู้สึกสงสารจึงอนุเคราะห์ด้วยการให้บวชเณร

พออายุมากขึ้นก็ให้บวชเป็นพระ ครั้นเมื่อได้บวชแล้ว 

วิบากกรรมก็ยังตามมาส่งผล 

เวลาออกบิณฑบาตก็ไม่เคยได้อาหารเลยแม้แต่เพียงทัพพีเดียว 

ท่านต้องกลับมาขอเศษเดนอาหารจากพระรูปอื่นที่ท่านฉันเสร็จแล้วมาขบฉัน

เพื่อให้ร่างกายดำรงอยู่ได้ นี้ก็ถือว่าเป็นความลำบากในเรื่องลาภสักการะ

ส่วนในเรื่องการปฏิบัติธรรม ท่านก็ปฏิบัติธรรมจนได้บรรลุเป็นพระอรหันต์เหมือนกัน

แม้ได้บรรลุเป็นพระอรหันต์แล้ว ท่านก็ยังลำบากในเรื่องอาหารอยู่เหมือนเดิม 

วันหนึ่งพระสารีบุตรเห็นในญาณทัศนะว่าพระโลสกจะนิพพานแล้ว (ตาย) 

ท่านจึงต้องการอนุเคราะห์เป็นครั้งสุดท้ายด้วยการให้ฉันอาหารที่ดี ที่ปราณีตสักมือหนึ่ง 

จึงพาพระโลสกไปบิณฑบาตด้วยกัน ปรากฏว่าวันนั้นไม่มีใครมาใส่บาตรเลย

เมื่อเป็นดังนี้พระสารีบุตรก็รู้ได้ทันทีจึงบอกให้พระโลสกกลับวัดไปก่อน 

ส่วนตัวท่านจะเดินตามไปภายหลัง พอพระโลสกเดินลับสายตา 

ท่านก็เดินบิณฑบาตรูปเดียวจึงได้อาหาร 

พอพระสารีบุตรกลับมาถึงวัดก็แบ่งอาหารดี ๆ ให้ท่านฉัน 

แต่ด้วยแรงแห่งกรรมนั้นพออาหารดี ๆ ไปถึงมือพระโลสกก็อันตรธานหายไป 

สุดท้ายพระสารีบุตรต้องมายืนถือบาตร เพื่อให้พระโลสกได้ฉันจนอิ่ม 

พอฉันมือนั้นเสร็จก็นิพพาน

จะเห็นได้ว่าการขัดขวางการทำทานของผู้อื่นมีวิบากกรรมรุ่นแรงมาก 

กรรมที่เคยกระทำเพราะอำนาจแห่งการหลงผิดเพียงน้อยนิด

ยังตามมาส่งผลจนวาระสุดท้ายของชีวิตเลย

นี้ขนาดมีอุปนิสัยหรือมีบุญมากพอที่จะบรรลุอรหันต์แต่กรรมก็ไม่เคยละเว้น 

เมื่อได้รู้อย่างนี้แล้วเวลาเห็นคนตั้งใจทำทานหรือทำความดีอย่างใดอย่างหนึ่ง 

แม้เราจะไม่เห็นด้วยก็ไม่ควรออกมาขัดขวางถ้าเราอยู่เฉย ๆ 

กรรมอย่างใดอย่างหนึ่งก็ไม่เกิด เท่ากับเสมอตัว 

ถ้าออกมาขัดขวางโดยที่ตนเองก็ไม่คิดจะมาทำบุญเหมือนกัน การกระทำเช่นนี้

นอกจากตนเองไม่ได้บุญแล้วยังได้บาปติดตัวไปด้วย

แต่ถ้ารีบมาอนุโมทนาถึงเราจะไม่ได้ทำทานเองเราก็จะมีส่วนในบุญนั้นด้วย

พระโลสกติสเถระ  (อรรถกถาโลสกชาดกที่1 เล่ม 56 หน้า 2)

Read More

คนไม่มีบุญแม้เจอพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ก็ไม่ยากฟังธรรม

ในสมัยที่พระสัมมาสัมพุทธเจ้าเสด็จดำเนินจากสถานที่บรรลุธรรม เพื่อโปรดปัจจวัคคีย์ที่
ป่าอิสิปตนมฤคทายาวัน ระหว่างทางอุปกาชีวกผู้เป็นนักบวชนอกพระพุทธศาสนา 
เห็นพระพุทธองค์นั่งอยู่ใต้ต้นไม้แห่งหนึ่ง มีผิวพรรณผ่องใส่เลยเข้ามาถามว่า

 "ท่านบวชกับใคร ใครเป็นศาสดาของท่าน ท่านชอบหลักธรรมข้อไหน ? "

พระพุทธองค์ตอบด้วยความองอาจ ประดุจพญาราชสีห์บันลือสีหนาทว่า

                                        "เราเป็นผู้ครอบงำธรรมทั้งปวง รู้ธรรมทั้งปวง...

                                 พ้นแล้วเพราะความสิ้นไปแห่งตัณหา

                                 เราตรัสรู้ยิ่งเองแล้ว จะพึง

                                 อ้างใครเล่า อาจารย์ของเราไม่มี คนเช่นเรา

                                 ก็ไม่มี บุคคลเสมอเหมือนเราก็ไม่มี ในโลกกับ

                                 ทั้งเทวโลก เพราะเราเป็นพระอรหันต์ในโลก

                                 เราเป็นศาสดา หาศาสดาอื่นยิ่งกว่ามิได้ เราผู้เดียว

                                 เป็นพระสัมมาสัมพุทธะ "

เมื่อพระผู้มีพระภาคตรัสอย่างนี้แล้ว อุปกาชีวกทูลว่า เป็นให้พอเถิด ท่านควรเป็นผู้ชนะหาที่สุดมิได้  ดังนี้แล้วสั่นศีรษะ จากนั้นก็เดินหลีกไป

เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า 
คนไม่มีบุญแม้เจอพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ก็ไม่ยากฟังธรรม

ศาสนาหรือความเชื่อต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นมาในโลกนี้ ลองพิจารณาดูแล้วไม่เป็นเหตุเป็นผลเลยแม้แต่นิดเดียว แต่ก็ยังมีคนเคารพนับถือกันอย่างมากมาย 

นักบวชในศาสนานั้น ๆ บางทีก็เจอคำสอนที่ดีกว่าคำสอนเดินของตน 
แต่กลับไม่ยอมรับหรือเปลี่ยนความเชื่อ
เพราะความถือตัว และสำคัญว่าคำสอนของเราก็แน่ เช่น ชฏิล ๓ พี่น้อง
ทั้งสามท่านนี้ก่อนที่จะมาเป็นสาวกของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าโคตรถือตัวเลยทีเดียว 
แต่เนื่ืองจากได้ทำบุญเก่ามาดี พระสัมมาสัมพุทธเจ้าจึงหาวิธีปราบความถือตัว
ด้วยการแสดงฤทธิ์ต่าง ๆ ถึง ๓,๕๐๐ อย่าง แต่แม้จะแสดงมากขนาดนี้

ชฎิลอุรุเวลกัสสปผู้เป็นพี่ใหญ่ก็ยังบอกว่า 
"พระพุทธเจ้ามีฤทธิ์มาก มีอานุภาพมากแต่ก็ไม่เป็นพระอรหันต์เหมือนเราอย่างเรา" 
พระพุทธองค์เลยพูดแทงใจดำให้ได้คิดว่า 
"อุรุเวลกัสปะท่านไม่ได้เป็นพระอรหันต์ 
แม้วิธีการปฏิบัติเพื่อให้เป็นพระอรหันต์ท่านก็ไม่รู้ ฯลฯ " 
เมื่อพูดดังนี้ทำให้ได้คิด แล้วก็คิดได้ทิ้งความอวดดื้อถือดี
ก้มกราบขอบวชแทบเท้าของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าในที่สุด  

สรุปแล้ว สายบุญเก่าที่เคยทำมากับพระพุทธศาสนาเป็นเรื่องสำคัญ 
ปัจจุบันแม้เกิดมาไม่ได้พบพระสัมมาสัมพุทธเจ้า 
แต่ก็ได้พบพระพุทธศาสนาทำให้เราได้ฟังธรรมบำเพ็ญบุญ

Read More

ภรรยา ๑๐ ประเภท

๑. ภรรยาสินไถ่ คือ หญิงที่ชายเอาเงินซื้อมาอยู่ร่วมกัน

๒. ภรรยาที่อยู่ด้วยความสมัครใจ คือ หญิงที่เป็นคู่รักตกลงใจมีอยู่กินร่วมกัน

๓. ภรรยาที่อยู่เพราะสมบัติ คือ หญิงที่ย่อมมาอยู่ด้วยเพราะชายยกสมบัติให้

๔. ภรรยาที่อยู่เพราะผ้า คือ หญิงที่ย่อมมาอยู่ด้วยเพราะชายมอบผ้าให้ (เข้าใจว่าสมัยก่อนผ้าหายาก)

๕. ภรรยาที่เข้าพิธีสมรส คือ หญิงที่ได้เข้าพิธีแต่งงานอย่างถูกต้องตามธรรมเนียม

๖. ภรรยาที่ถูกปลงเทริด คือ หญิงที่ประเพณีให้สวมใส่เครื่องประดับอะไรสักอย่างหนึ่ง เมื่อถูกชายใดถอดออกก็ต้องไปอยู่กับคนนั้น

๗. ภรรยาทาส คือ หญิงที่เป็นทั้งคนรับใช้และเป็นเมีย

๘. ภรรยาที่เป็นเหมือนแม่ คือ หญิงที่ค่อยดูแลสามีเสมือนแม่ดูแลบุตร

๙. ภรรยาที่เป็นเหมือนเพื่อน คือ หญิงที่เป็นทั้งเพื่อนคุย เพื่อนกิน เพื่อนเล่น พร้อมกับเป็นเมียด้วย

๑๐. ภรรยาชั่วคราว คือ หญิงที่อยู่กันกับชายเป็นครั้งคราว

Read More

ภัยต่างๆ ทางธรรมชาติมีผลมาจากศีลธรรมของมนุษย์

“สมัยใด ที่ผู้ปกครองประเทศไม่ตั้งอยู่ในธรรม สมัยนั้น พวกข้าราชการก็ไม่ตั้งอยู่ในธรรม  แม้พวกนักวิชาการและผู้ประกอบการก็ไม่ตั้งอยู่ในธรรม  แม้ที่สุดประชาชนก็ไม่ตั้งอยู่ในธรรม เมื่อเป็นดังนี้ พระจันทร์และพระอาทิตย์ย่อมหมุนเวียนไม่สม่ำเสมอ  ส่งผลให้คืนและวันหมุนเวียนไม่สม่ำเสมอ เดือนหนึ่งและกึ่งเดือนก็หมุนเวียนไม่สม่ำเสมอ

เมื่อเดือนหนึ่งและกึ่งเดือนหมุนเวียนไม่สม่ำเสมอ ฤดูและปีก็ย่อมหมุนเวียนไม่สม่ำเสมอ เมื่อฤดูและปีหมุนเวียนไม่สม่ำเสมอ ลมย่อมพัดไม่สม่ำเสมอ เมื่อลมพัดไม่สม่ำเสมอ ลมก็เดินผิดทางไม่สม่ำเสมอย่อมพัดเวียนไป เมื่อลมเดินผิดทางไม่สม่ำเสมอพัดเวียนไป เทวดาย่อมกำเริบ เมื่อเทวดากำเริบฝนย่อมไม่ตกต้องตามฤดูกาล เมื่อฝนไม่ตกต้องตามฤดูกาล ข้าวกล้าทั้งหลายก็สุกไม่เสมอกัน มนุษย์ผู้บริโภคข้าวที่สุกไม่เสมอกัน ย่อมเป็นผู้มีอายุน้อย มีผิวพรรณเศร้าหมองมีกำลังน้อย มีอาพาธมาก "

ธัมมิกสูตร มมก. เล่ม 35 หน้า 223

จากพระสูตรนี้แสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่า สภาพแวดล้อมต่างๆ เป็นผลมาจากศีลธรรมของมวลมนุษย์นั่นเอง ถ้ายุคสมัยใดมนุษย์มีศีลธรรมสูง สภาวะแวดล้อมต่างๆก็จะเอื้อต่อการดำรงชีวิตอย่างมีความสุข แต่ถ้ายุคใดที่ศีลธรรมเสื่อมถอย ธรรมชาติจะแปรปรวน ภัยพิบัติทางธรรมชาติก็จะมีมาก พฤติกรรมของมนุษย์จึงเป็นตัวกำหนดความเป็นไปของสภาพดินฟ้าอากาศ และเมื่อสภาพดินฟ้าอากาศเหล่านั้นเปลี่ยนแปลงไปในทางเสื่อม ก็จะส่งผลย้อนกลับมาให้โทษแก่มวลมนุษย์อีกที

ภาวะโลกร้อนเป็นผลจากความโลภของมนุษย์ที่มุ่งสร้างความเจริญทางเศรษฐกิจโดยไม่คำนึงถึงความเสียหายของธรรมชาติ มุ่งกอบโกยทรัพยากรต่างๆเข้าสู่ตนเอง สู่กลุ่มของตน สู่บริษัทของตน สู่ประเทศของตนโดยไม่มีความยับยั้งชั่งใจ การมุ่งแก้ไขที่ปลายเหตุไม่ว่าจะเป็นการเพิ่มพื้นที่สีเขียว การลดการปล่อยก๊าซเรือนกระจกไม่สามารถแก้ไขหรือลดทอนความรุนแรงของภัยพิบัติได้เลย เพราะการแก้ปัญหาให้ได้ผลต้องแก้ที่ต้นเหตุที่แท้จริงคือขจัดความโลภที่

เกินขอบเขตของมนุษย์ ดังนั้น การฟื้นฟูศีลธรรมโลกจึงเป็นภาวะเร่งด่วนที่จะต้องดำเนินการ เพราะหากไม่ฟื้นฟูศีลธรรมซึ่งเป็นการแก้ที่ต้นเหตุ ก็จะไม่สามารถแก้ไขปัญหาเหล่านี้ได้เลย

Read More