เวรย่อมระงับได้ด้วยการไม่จองเวร นี้คือสัจธรรม

ในกาลนานมาแล้ว เศรษฐีผู้หนึ่งมีภรรยาเป็นหมัน ต่อมาเขาได้นำหญิงอีกคนหนึ่งมาเป็นภรรยา เหตุการณ์โกลาหลเกิดขึ้นเมื่อภรรยาน้อยตั้งท้อง วันหนึ่งภรรยาหลวงสืบทราบมาว่าภรรยาน้อยตั้งทองจึงนำยาแท้งลูกมาให้กิน จนกระทั่งภรรยาน้อยตกเลือดเสียชีวิตไปในที่สุด

ในชาติต่อมา หญิงทั้งสองคนนี้ก็ตามล้างตามผลาญกันอีก โดยเมียหลวงในชาตินั้นเกิดเป็นไก่ ส่วนเมียน้อยเกิดเป็นแมว เมื่อแม่ไก่ออกไข่แล้วลูกไก่ฝักไข่ออกมาวันแรกก็ถูกแมว (อดีตเมียน้อย) มากัดกินลูกไก่จนหมด เป็นอยู่อย่างนี้ทุกครั้งไป

อีกชาติต่อมาทั้งสองก็มาเกิดเป็นสัตว์อีก อดีตเมียน้อยเกิดเป็นเนื้อสมัน อดีตเมียหลวงเกิดเป็นนางเสือดาว เมื่อแม่เนื้อสมันออกลูกก็ถูกเสือดาวมากัดกินลูก เรียกได้ว่าผลัดกันสังหารคนละชาติด้วยอำนาจผูกเวร

จนในที่สุด อดีตเมียน้อยมาเกิดเป็นธิดาของเศรษฐีในกรุงสาวัตถี ส่วนอดีตเมียหลวงมาเกิดเป็นนางยักษิณี นางยักษิณีตนนี้มีชื่อว่านางกาลียักษิณี ได้ไล่ติดตามหญิงบุตรสาวของเศรษฐีที่อุ้มบุตรอยู่ในวงแขนไปถูกที่ เมื่อนางผู้ถูกไล่ติดตามอยู่อย่างนี้ก็ไม่รู้จะไปพึ่งใคร วันหนึ่งนางทราบว่าพระศาสดากำลังแสดงธรรมอยู่ที่วัดพระเชตวัน จึงวิ่งหนีไปทางนั้น แล้วนำบุตรไปวางลงที่เบื้องบาทของพระศาสดา ฝ่ายนางกาลียักษิณีก็ติดตามมาอย่างไม่ลดละ แต่ถูกเทวดาผู้รักษาประตูพระเชตวันสกัดไว้ที่ประตูวัดไม่ยอมให้เข้าไปข้างใน พระศาสดาทราบเหตุนี้จึงได้อนุญาตให้นางเข้าไปได้ เมื่อนางยักษ์เข้ามาพระพุทธองค์ได้อบรมสั่งสอนด้วยพระดำรัสว่า

 “เหตุไร เจ้าจึงทำอย่างนั้น ก็ถ้าพวกเจ้าไม่มาสู่เฉพาะหน้าพระพุทธเจ้าผู้เช่นเราแล้ว เวรของพวกเจ้า จักได้เป็นกรรมตั้งอยู่ชั่วกัลป์ เหมือนเวรของงูกับพังพอน, ของหมีกับไม้สะคร้อ และของกากับนกเค้า, เหตุไฉน พวกเจ้าจึงทำเวรและเวรตอบแก่กัน เพราะเวรย่อมระงับได้ด้วยความไม่มีเวร หาระงับด้วยเวรไม่”

เมื่อพระศาสดาทรงแสดงพระสัทธรรมเทศนาจบลง นางยักษิณีได้บรรลุพระโสดาบัน.

จากเรื่องสอนให้รู้สอนให้รู้ว่า ไม่มีความเสียหายใดที่ร้ายแรงเท่ากับการผูกอาฆาตพยาบาท เพราะถ้าเราตัดวงจรอาฆาตไม่ได้ในชาตินี้ ชาติต่อๆ ไปก็ต้องไปก่อเวรก่อกรรมกันใหม่เรื่อยไปไม่จบไม่สิ้น

Read More

สตีฟ จอบส์ ตายแล้วไปไหน!!! หลวงพ่อธัมมชโยรู้ได้อย่างไรว่าไปสวรรค์

เรื่องตายแล้วไปไหน!!! อันที่จริงเป็นเรื่องที่ไม่เหลือวิสัยของเหล่าผู้มีรู้มีญาณที่ทรงอภิญญา    หรือผู้ที่บรรลุวิชชา 3 ที่สามารถกำหนดรู้ในการจุติและอุบัติของสัตว์ทั้งหลายอันเป็นไปตามกรรมด้วยการใช้ “จุตูปปาตญาณ”

ซึ่งจากประวัติและเรื่องราวที่มีบันทึกของพระสายกรรมฐาน , พระวิปัสสนาจารย์   หรือบรรดาพระเกจิผู้มีรู้มีญาณชื่อดังในยุคปัจจุบัน   หลายๆ รูปท่านก็สามารถระลึกชาติและล่วงรู้การไปเกิดมาเกิดของสัตว์ทั้งหลายได้ (ยกตัวอย่างเช่น  หลวงปู่ชอบ , หลวงปู่บุดดา  เป็นต้น)   หรือแม้แต่ในพระไตรปิฎก   ก็ได้มีการกล่าวถึงเรื่องเหล่านี้อยู่อย่างมากมายเช่นกัน   

ยกตัวอย่างเช่น...นางวิสาขา ละสังขารจากโลกมนุษย์แล้วไปเกิดเป็นมเหสีของผู้ปกครองสวรรค์ชั้นนิมมานรดี (พระไตรปิฎกฉบับสยามรัฐ เล่มที่ 26 ขุททกนิกาย วิมาน-เปตวัตถุ-เถร-เถรีคาถา)   หรือโตเทยยพราหมณ์ ตายแล้วไปเกิดเป็นสุนัขในบ้านตนเอง (พระไตรปิฎกฉบับสยามรัฐ เล่มที่ 13  มัชฌิมนิกาย มัชฌิมปัณณาสก์) เป็นต้น.

เพียงแต่เรื่องราวเหล่านี้   อาจเป็นเรื่องเหลือวิสัยของปุถุชนคนธรรมดาทั่วไปที่จะตรองตามด้วยการฟังและการอ่านให้เข้าใจได้    เพราะสิ่งเหล่านี้จะต้องอาศัยการลงมือปฏิบัติเท่านั้นจึงจะรู้แจ้งเห็นจริงว่า...มันสามารถทำได้จริงและมีจริงๆ   ขอเพียงแค่เราปฏิบัติจริงๆ และปฏิบัติอย่างถูกวิธี    เราก็สามารถไปรู้ไปเห็นเรื่องราวเหล่านี้ด้วยตัวของเราเองได้    

เพราะฉะนั้น...การที่หลวงพ่อธัมมชโยนำเรื่องราวในปรโลกของสตีฟ  จอบส์มาเล่าจนกลายเป็นประเด็นสังคมอยู่ในขณะนี้     ตราบใดที่เรายังเป็นปุถุชนคนธรรมดาที่ไม่เคยคิดที่จะพิสูจน์ด้วยการลงมือปฏิบัติให้รู้แจ้งเห็นจริงด้วยตัวของเราเอง   ก็คงยากที่จะเข้าใจ    แล้วก็ไม่ใช่เรื่องแปลกที่จะมีคนที่เชื่อและไม่เชื่อในสิ่งที่ท่านนำมาเล่า   

ส่วนว่าเรื่องราวที่ท่านนำมาเล่าอย่างกรณีของสตีฟ  จ็อบส์เข้าข่ายการอวดอุตริมนุสธรรมหรือไม่นั้น!!!    ขอตอบแบบเคลียร์ๆ ณ.ที่นี้ว่า...ไม่เข้าข่ายการอวดอุตริมนุสธรรม!!! เพราะทุกครั้งก่อนที่ท่านจะเล่าเรื่อง  ท่านจะย้ำว่า...“หลับตา ฝันเป็นตุเป็นตะ ตื่นขึ้นมาหาวหนึ่งที   แล้วนำมาเล่าให้ฟังเป็นนิยายปรัมปรา...   ให้พอเป็นความรู้ติดแข้งติดขา   ถ้าจะไม่เชื่อก็ไม่เป็นไร”   

หรือในบางครั้งท่านก็จะกล่าวเพิ่มเติมในทำนองที่ว่า... “เรื่องที่นำมาเล่าเป็นเรื่องราวที่ฟังเขามาอีกที   ก็ให้ฟังเป็นนิยายปรัมปรา  เพื่อจะได้เข้าใจเรื่องกฎแห่งกรรม”   ไม่เคยมีสักครั้งที่ท่านจะกล่าวอ้างตัวเองว่า...ท่านนั่งสมาธิไปดูด้วยตัวเอง    หรือใช้ญาณทัสสนะของท่านไประลึกชาติ   เพื่อดูเรื่องราวในอดีตหรือดูการไปเกิดมาเกิดของใคร    เพราะฉะนั้น...การเล่าเรื่องในลักษณะนี้   จึงไม่ใช่การอวดอุตริมนุสธรรม   และที่สำคัญ...เจตนาตั้งต้นที่ท่านนำเรื่องราวมาเล่าให้ฟังในลักษณะนี้   ก็เพื่อมุ่งเน้นสอนคนให้รู้เรื่องกฏแห่งกรรม   ไม่ได้มีเจตนายกตนให้คนเชื่อว่าท่านมีคุณวิเศษแต่อย่างใด  

ส่วนว่า...ฟังแล้วใครจะคิดกับท่านอย่างไร!!!     จะเชื่อหรือไม่เชื่อเรื่องราวที่ท่านนำมาเล่า   อันนี้ก็สุดแล้วแต่ความคิดของแต่ละคน   ซึ่งเราคงไม่สามารถไปห้ามความคิดของใครได้   เพราะหลวงพ่อท่านก็เน้นย้ำอยู่ทุกครั้งก่อนที่จะเทศน์สอนผ่าน DMC ว่า...ที่นี่เป็นโรงเรียนอนุบาล (ฝันในฝันวิทยา)    เนื้อหาธรรมะที่นำมาเทศน์สอนก็อยู่ในระดับอนุบาลซึ่งพอจะเป็นแนวทางสำหรับคนที่สนใจอยากจะรู้เรื่องราวของกฎแห่งกรรม    แต่ถ้าใครอยากจะฟังอะไรที่ลึกซึ้งมากไปกว่านี้    ก็ต้องไปฟังจากพระผู้มีรู้มีญาณที่ทรงอภิญญาซึ่งนั่นถือเป็นความรู้ระดับดอกเตอร์   ส่วนของท่านนั้นยังไม่ถึงขั้นระดับประถม  มัธยม  หรืออุดมศึกษาเป็นเพียงแค่ความรู้ระดับชั้นอนุบาลเท่านั้น     แต่ถ้าใครยังสงสัยและอยากจะพิสูจน์ว่าเรื่องราวดังกล่าวมันเป็นจริงอย่างที่ท่านเล่าหรือไม่!!! จะชัวร์หรือมั่วนิ่ม   ก็ต้อง “เอหิปัสสิโก” หรือมาพิสูจน์ด้วยการปฏิบัติด้วยตัวของคุณเองว่ามันจริงไหม!!!     ถ้ามัวแต่มาตั้งป้อมตั้งประเด็นและถกเถียงกันผ่านตัวหนังสือแต่ไม่คิดจะลงมือปฏิบัติ    ถกไปก็ไม่เกิดประโยชน์    

Read More

คนพาลสำคัญตัวเองว่าฉลาดกว่าคนอื่น

ครั้งหนึ่ง มีโจรผู้ชอบล้วงกระเป๋า 2 คน เข้าไปที่วัดพระเชตะวัน เพื่อจะขโมยทรัพย์ ของคนที่เข้าไปฟังพระธรรมเทศนาของพระศาสดา ในโจรล้วงกระเป๋า 2 คนนี้ คนหนึ่งตั้งใจฟังธรรมจนได้บรรลุพระโสดาปัตติผล แต่โจรอีกคนหนึ่งไม่ได้สนใจฟังธรรมแต่มุ่งที่จะล้วงกระเป๋าอย่างเดียว และก็สามารถล้วงเงินจำนวนหนึ่งไปจากอุบาสกคนหนึ่งได้สำเร็จ หลังจากจบพระธรรมเทศนาแล้วโจรทั้งสองก็ได้เดินทางกลับบ้าน โจรคนที่ล้วงกระเป๋าได้สำเร็จนั้นได้นำเงินไปซื้อสิ่งของมาทำอาหารรับประทาน ส่วนโจรคนที่ได้บรรลุพระโสดาบันไม่มีเงินไปซื้อของมาทำอาหารรับประทาน โจรคนที่ล้วงกระเป๋ามาสำเร็จและภรรยาได้กล่าวเย้ยหยันโจรคนที่เป็นพระโสดาบันว่า “ท่านไม่มีแม้แต่อาหารจะรับประทาน เพราะความฉลาดของท่าน” เมื่อได้ยินคำเย้ยหยันนี้ โจรคนที่ได้บรรลุพระโสดาปัตติผลรำพึงว่า “เจ้าคนนี้ สำคัญตนว่าเป็นบัณฑิต ด้วยความเป็นพาล” จากนั้นได้เดินทางไปเฝ้าพระศาสดาพร้อม กราบทูลเรื่องนี้แด่พระศาสดา เมื่อพระศาสดาได้สดับเรื่องราวทั้งหมดแล้วจึงตรัสว่า
คนโง่ รู้สึกตัวว่าเป็นคนโง่
พอจะเป็นคนฉลาดได้บ้าง
เพราะความรู้สึกตัวนั้น
แต่คนโง่ สำคัญตนว่าเป็นคนฉลาดนั้น
เรียกว่าคนโง่แท้.

Read More

เพราะความสวยของเมียเป็นเหตุ

วันหนึ่ง พระเจ้าปเสนทิโกศล ทรงช้างเผือกเสด็จเลียบพระนคร ได้ทอดพระเนตรเห็นหญิงงามนางหนึ่งยืนอยู่ชั้นบนของปราสาท 7 ชั้น ทรงมีพระทัยเสน่หาในนางขึ้นมาทันที พระองค์ได้ทรงพยายามหาวิธีการที่จะได้นางมาเป็นบาทบริจาริกา เมื่อทรงทราบว่านางเป็นหญิงมีสามีแล้ว ก็ได้มีพระบัญชานำชายผู้เป็นสามีของนางมาเป็นคนใช้อยู่ในพระราชวัง ต่อมาพระองค์ได้รับสั่งชายให้คนนี้เดินทางไปทำงานอย่างหนึ่งอันเป็นงานที่ไม่มีทางจะทำสำเร็จได้ โดยรับสั่งให้เดินทางไปยังสถานที่แห่งหนึ่ง ซึ่งอยู่ห่างไกลถึง 12ไมล์ แล้วให้ไปนำดอกโกมุท ดอกอุบล และดินสีอรุณจากนาคพิภพกลับมาถวายพระองค์ที่กรุงสาวัตถีในเย็นวันเดียวกันให้ทันเวลาสรงสนานของพระองค์ ทั้งนี้โดยพระองค์มีพระราชประสงค์จะสังหารชายผู้นี้หากเขากลับมาไม่ทันเวลาแล้วริบเอาภรรยาของเขามาเป็นบาทบริจาริกาของพระองค์


ชายผู้เป็นสามีรีบไปนำกล่องอาหารจากภรรยาแล้วออกเดินทางไปแสวงหาสิ่งที่พระราชาทรงต้องการในทันที ในระหว่างทางเขาได้แบ่งอาหารให้แก่เพื่อนร่วมทาง และเขาก็ยังแบ่งข้าวจำนวนหนึ่งโยนลงไปเลี้ยงปลาในน้ำ แล้วร้องตะโกนขึ้นว่า “ข้าแต่เทพยดาและนาคทั้งหลายผู้สถิตอยู่ในแม่น้ำแห่งนี้ พระราชาปเสนทิโกศลมีพระราชบัญชาให้ข้าพเจ้าไปนำดอกโกมุท ดอกอุบล และดินสีอรุณกลับไปถวายพระองค์ วันนี้ข้าพเจ้าได้แบ่งปันอาหารให้แก่เพื่อนร่วมทางของข้าพเจ้า และข้าพเจ้าก็ยังได้นำอาหารเลี้ยงปลาในแม่น้ำแล้วด้วย บัดนี้ข้าพเจ้าขอแบ่งส่วนบุญส่วนกุศลให้แก่พวกท่านทั้งหลาย ขอท่านทั้งหลายจงได้เมตตาไปนำดอกโกมุท ดอกอุบล และดินสีอรุณมาให้ข้าพเจ้าด้วยเถิด” พระยานาคเมื่อได้ยินคำประกาศของชายผู้นั้นแล้ว ก็ได้แปลงร่างเป็นชายชราไปนำดอกโกมุท ดอกอุบลและดินสีอรุณมาให้ชายผู้นั้น

ในเย็นวันนั้น พระเจ้าปเสนทิโกศลทรงเกรงว่าชายหนุ่มอาจจะกลับมาทันเวลา จึงได้มีรับสั่งให้ปิดประตูเมืองก่อนกำหนด เมื่อชายหนุ่มเดินทางมาถึงและพบว่าประตูเมืองปิดเช่นนั้น ก็ได้โยนดินอรุณไว้บนกำแพงเมืองและแขวนดอกโกมุทและดอกอุบลไว้บนธรณีประตู จากนั้นเขาได้ตะโกนประกาศออกมาดังๆว่า “ชาวเมืองผู้เจริญทั้งหลาย ขอท่านทั้งหลาบจงรับทราบเถิดว่า ข้าพเจ้าได้ปฏิบัติภารกิจที่ได้รับมอบหมายจากพระราชาสำเร็จลุล่วงแล้ว พระราชาทรงมีแผนที่จะฆ่าข้าพเจ้าด้วยเหตุไม่สมควร” หลังจากนั้นชายหนุ่มก็เดินทางจากประตูวังไปที่วัดพระเชตวันเพื่อจะลี้ภัยและก็พบว่าบรรยากาศในวัดมีความสงบร่มรื่นดียิ่งนัก

ขณะเดียวกัน ข้างพระเจ้าปเสนทิโกศล มีความกระสันด้วยแรงกามราคะ จนไม่สามารถหลับพระเนตรลงได้ ทรงครุ่นคิดหาวิธีที่จะสังหารชายหนุ่มในตอนเช้าแล้วยึดภรรยาของเขามาเป็นบาทบริจาริกาของพระองค์ เมื่อถึงเที่ยงคืนพระองค์ก็ได้สดับเสียงประหลาดว่า ทุ. ส. น. โส. ซึ่งความจริงแล้วเป็นเสียงของพวกเปรต 4ตนที่เสวยทุกข์ทรมานอยู่ในนรกชั้นโลหกุมภี เมื่อได้ทรงสดับเสียงประหลาดนี้แล้วก็ทรงมีพระทัยหวาดหวั่น เมื่อรุ่งอรุณของวันใหม่พระองค์ได้ทรงสอบถามปุโรหิตถึงเรื่องนี้ ปุโรหิตได้ทูลว่าจะเกิดอันตรายถึงแก่ชีวิตแก่พระองค์ จะต้องหาทางแก้ด้วยการบูชายัญ แต่ต่อมาพระองค์ได้เสด็จไปเข้าเฝ้าพระศาสดาโดยคำกราบทูลของพระนางมัลลิการาชเทวี เมื่อพระศาสดาสดับเรื่องเสียงประหลาดเหล่านั้นแล้ว ทรงอธิบายแก่พระราชาว่าเป็นเสียงของเปรต 4ตนที่เกิดอยู่ในโลหกุมภีนรก เปรต 4ตนเหล่านี้เคยเกิดเป็นชายหนุ่มลูกเศรษฐีในสมัยพระพุทธเจ้าพระนามว่ากัสสปะ และได้ตกนรกชั้นโลหกุมภีเพราะประกอบกรรมชั่วเป็นชู้สู่สมกับภรรยาของชายอื่น พระราชาสดับแล้วก็เกิดความสังเวชพระทัยและทรงเกิดความตระหนักถึงผลกรรมชั่วร้ายที่จะบังเกิดจากการเป็นชู้กับภรรยาของผู้อื่น และตัดสินพระทัยว่า “จำเดิมแต่นี้ไป เราจักไม่ผูกความพอใจในภรรยาของชายอื่น” เพราะว่า “แค่เราได้แต่คิดว่าจะเป็นชู้กับภรรยาของคนอื่นก็มีความทุกข์ทรมานใจจนนอนไม่หลับตลอดทั้งคืน” จากนั้นพระราชาได้กราบทูลพระศาสดาว่า “ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ ข้าพระองค์ทราบความที่ราตรียาวนานในวันนี้”

ข้างชายหนุ่มที่นั่งอยู่ไม่ไกลจากที่นั้น ได้กราบพระศาสดาว่า “ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ พระราชาทรงทราบความที่ราตรียาวนานในวันนี้ ส่วนข้าพระองค์เองได้ทราบความที่หนทางแค่โยชน์เดียวไกลมากในวันวาน”
พระศาสดา ทรงนำถ้อยคำของพระราชาและของชายหนุ่มนั้นมาผสมผสานกัน
กลางคืนยาวนานมาก สำหรับคนที่นอนไม่หลับ
ระยะทางแค่โยชน์เดียวไกลมาก
สำหรับที่เหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้าแล้ว
สังสารวัฏ(การเวียนว่ายตายเกิด) เนิ่นนานมาก
สำหรับคนพาลที่ไม่รู้สัจธรรม.

Read More

สวดมนต์ทำวัตรคืออะไร?

“การทำวัตร” หมายถึง การทำกิจที่ต้องทำจนเป็นกิจวัตรประจำวัน ซึ่งเป็นหน้าที่โดยตรงของผู้มุ่งแสวงบุญ โดยจะทำกันสองเวลาหรือก็คือการ “ทำวัตรเช้า” และ “ทำวัตรเย็น” นั่นเอง
และนอกจากการทำวัตรแล้วในพิธีการทำวัตร สวดบูชาพระรัตนตรัย,สวดพิจารณาปัจจัยที่บริโภคทุกวัน,สวดเจริญกรรมฐานตามควร,สวดอนุโมทนาทานของทายกและสวดแผ่ส่วนกุศล (กรวดน้ำ) ซึ่งคำสวดเหล่านี้มีแบบสากลใช้ทั่วไป จะมีต่างกันบ้างในบางแห่งก็เฉพาะบางบทที่ตัดออกหรือเพิ่มเติมเข้ามาตามความนิยมในถิ่นนั้น ๆ เท่านั้นครับ

แล้วเราสวดมนต์ทำวัตรไปเพื่ออะไร?
การทำวัตรสวดมนต์ นั้นมีไว้เพื่อให้ชาวพุทธได้เข้าเฝ้าองค์พระสัมมาสัมพุทธเจ้าเหมือนสมัยครั้งพุทธกาลแล้ว และยังเป็นโอกาสผู้ปฏิบัติได้บำเพ็ญพระกรรมฐานอันเป็นอุบายให้จิตเป็นสมาธิมีความสงบ ไม่ฟุ้งซ่านวุ่นวายในขณะนั้น แม้จะชั่วระยะเวลาเพียงครึ่งชั่วโมงหรือหนึ่งชั่วโมง ก็จะมีผลทำให้จิตใจได้พักผ่อนจากอารมณ์ภายนอก ทำให้เกิดความเยือกเย็นเย็นสุขุมขึ้น เหมือนเครื่องยนต์ที่ถูกใช้งานหนักมาแล้วได้ถูกพักบ้างแม้ไม่นานก็ตาม ก็ทำให้เครื่องยนต์นั้นเย็นลงมีกำลังดีขึ้น
ปัจจุบันเราสามารถฟังเสียงสวดมนต์ได้ง่ายขึ้น
โดย Sanook Music ร่วมกับ JOOX Music Application จัดทำ playlist
รวมบทสวดมนต์สำหรับพุทธศาสนิกชน
ที่หาเวลาไปร่วมสวดมนต์ตามวัดต่าง ๆ ไม่ได้ โดยสามารถดาวน์โหลดแอปได้ฟรีที่
App store or Google play

Read More

ทำไมคนไทยพุทธต้องรีบสมัครสมานสามัคคีกัน

ช่วงปี พ.ศ.2426 เวียดนามต้องตกอยู่ภายใต้การปกครองของฝรั่งเศส (เพราะการแบ่งฝักแบ่งฝ่ายของชนชั้นปกครอง) เมื่อฝรั่งเศสเข้ามาเป็นนายใหญ่ พระพุทธศาสนาก็เริ่มเข้าสู่ยุควิกฤต ชาวพุทธในเวียดนามถูกจำกัดสิทธิ์ทุกอย่างเรียกได้ว่า ถ้าพวกเองเลือกศาสนาพุทธ เองก็ต้องอยู่แบบไม่มีอันจะกินอย่างนี้แหละ แต่ถึงอย่างนั้นชาวพุทธก็ยังมีจำนวนมากอยู่ เมื่อเป็นดังนี้ชนชั้นปกครองที่เป็นชาวฝรั่งเศสได้ออกกฎเพื่อลดจำนวนชาวพุทธ คือ

1. ออกกฎจำกัดจำนวนพระภิกษุในวัด

2. ห้ามสร้างวัดใหม่

3. ห้ามพระรับทรัพย์สิน ฯลฯ

เมื่อพระภิกษุผู้เป็นประดุจช้างเท้าหน้าของพระพุทธศาสนา อยู่อย่างยากลำบากและมองไม่เห็นทางก้าวหน้าของพระพุทธศาสนา จึงละทิ้งสมณะเพศ หรือปลีกตัวเข้าไปอยู่ในป่า ปล่อยให้ศรัทธาสาธุชนอยู่อย่างขาดที่พึ่ง รอดูวันล้มสลายของพระพุทธศาสนาในแผ่นดินแม่ของตนเอง

ในที่สุดก็มีกลุ่มชาวพุทธหัวใจแกร่งยิ่งกว่าไฟ ออกมาแสดงพลังเพื่อเรียกร้องความเป็นธรรม

จนเป็นเหตุให้พระพุทธในเวียดนามเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดีขึ้นตามลำดับ

ประเทศไทยยุคปัจจุบัน แม้รูปแบบของการรุกรานจะไม่ชัดเจนเหมือนอย่างกับยุคล้าอาณานิคม แต่ว่าการกระทำหลาย ๆ อย่างของต่างศาสนา เช่น การกว้านซื้อที่ดินเพื่อสร้างศาสนาสถาน การสนับสนุนให้คำสอนเข้าไปอยู่ในหลักสูตรการเรียนการสอน หรือแม้กระทั่งการแทรกซึมเข้าไปนั่งในตำแหน่งสำคัญ ๆ ของบ้านเมือง

การดำเนินการของต่างศาสนิกที่กล่าวมานี้ ถือเป็นสัญญาณอันตรายที่กำลังเคลือบคลานเข้ามาทุกขณะ และเมื่อใดก็ตามที่เขากลายเป็นพลเมืองส่วนใหญ่ของพระเทศ เมื่อนั้นพระพุทธศาสนาต้องขาดสูญไปจากแผ่นดินนี้แน่นอน

ตื่นเถิดชาวพุทธ

Read More

ชัยชนะที่ยิ่งใหญ่

ในสมัยพุทธกาล

นางพราหมณีชื่อธนัญชานี เป็นผู้มีความเลื่อมใสในพระรัตนตรัยมาก

วันหนึ่ง ขณะที่นางนำอาหารมาให้พราหมณ์ผู้เป็นสามีรับประท่าน ได้ก้าวเท้าพลาดจึงอุทานออกมาว่า "นโม ตัสสะ ภควโต"

พราหมณ์ผู้เป็นสามีเมื่อได้ยินดังนั้น ก็ด่านางพรามณีนั้นว่า "หญิงถ่อย หญิงอัปมงคง" เลิกพูดยกย่องนักบวชคนนั้นได้แล้ว

นางพราหมณีตอบด้วยน้ำเสียอันอ่อนโยนไม่แสดงถึงอาการโกรธกลับไปว่า พราหมณ์ ฉันยังไม่เคยเห็นใครที่ควรกล่าวยกย่องเท่าพระสัมมาสัมพุทธเจ้าพระองค์นั้นเลยในโลกนี้

พราหมณ์ผู้เป็นสามีเมื่อได้ยินดังนั้น ถึงกับเลือดขึ้นหน้าโกรธจัด คิดจะฆ่านางพราหมณีผู้เป็นภรรยาสุดที่รักให้ตายเสียให้ได้ในวันนี้เลย แต่ด้วยความรักจึงมิอาจทำอย่างที่คิดได้

จึงเขาไปคว้ามีดที่ลับไว้อย่างดี ออกจากบ้านมุ่งหน้าไปยังวัดเวฬุวันอันเป็นที่ประทับของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า

เมื่อมาถึงวัดก็ตรงดิ่งเข้าไปที่กุฏิของพระพุทธองค์เลยทีเดียว

พระพุทธองค์ทรงรู้เรื่องราวเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนี้เป็นอย่างดี จึงนั่งหลับตาสงบสำรวมอยู่ราวกับภูมิเขาศิลาที่ตั้งตระหง่าไม่สะท้านหวั่นไหวด้วยแรงลมจากทิศไหนๆ

พอนายพราหมณ์ได้เห็นพระวรกายของพระพุทธองค์ แค่แว็ปแรกเท่านั้นแหละความโกรธที่กำลังพลุกพลานอยู่ในร่างกายก็เริ่มสงบลงทันที

รีบเข้าไปกราบก้นโด่งเลย พระสัมมาสัมพุทธเจ้ากล่าวทักทายพอให้ได้ระลึกนึกถึงกันเสร็จ ก็เปิดโอกาสให้นายพราหมณ์ได้ถามปัญหาที่ค้างขาใจจนเป็นเหตุให้ถ่อสังขารมาถึงนี่

นายพราหมณ์เมื่อได้โอกาสจึงถามว่า

          บุคคลฆ่าอะไรได้ ย่อมนอนเป็นสุข

           ฆ่าอะไรได้ ย่อมไม่เศร้าโศก ข้าแต่พระโคดม

           พระองค์ย่อมชอบใจการฆ่าธรรม

           อะไรเป็นธรรมอันเอก.

พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสตอบว่า

           บุคคลฆ่าความโกรธได้ ย่อมนอน

           เป็นสุข ฆ่าความโกรธได้ย่อมไม่เศร้าโศก

           ดูก่อนพราหมณ์ พระอริยเจ้าทั้งหลาย

           ย่อมสรรเสริญการฆ่าความโกรธ อันมีราก

           เป็นพิษ มียอดหวาน เพราะว่าบุคคลฆ่า

           ความโกรธนั้นได้แล้ว ย่อมไม่เศร้าโศก.

เมื่อพระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสอย่างนี้แล้ว พราหมณ์เกิดความเลื่อมใสแล้วกล่าวคำยกย่องพระผู้มีพระภาคเจ้าว่า

ข้าแต่พระโคดมผู้เจริญ ภาษิตของพระองค์แจ่มแจ้งนัก

เปรียบเหมือนบุคคลหงายของที่คว่ำ เปิดของที่ปิด บอกทางแก่คนหลงทาง 

หรือส่องประทีปในที่มืด ฉะนั้น

ข้าพระองค์นี้ ขอถึงพระรัตนตรัยเป็นที่พึ่งตลอดชีวิต

ธนัญชานีสูตร 25/195 (มมก.)

Read More